Nhem Ny

KCI0430

ភា, អ៊ុក វ៉ាន់នី

នៅរស់

ស្រី

បច្ចុប្បន្នអាយុ៤៨ឆ្នាំ

០៣១៣០១០៥, ខេត្ដកំពង់ចាម ស្រុកពៃ្រឈរ ឃុំបារាយណ៍ ភូម

១៩៧៣????

ស្ម័គ្រចិត្ដ

អង្គភាពបុគ្គលិកមន្ទីរពេទ្យអង្គឌួង។

មជ្ឈឹម(១២) ភ្នំពេញ។

ពេទ្យ។ ក្រោយមកក្លាយជាអ្នកទោសនៅពៃ្រសរ។

ប្រធានកងពលឈ្មោះ អឿន។

ខេស៊ីអាយ០៤៣០ ២០០៣០៨១៩, ភូមិត្រពាំងបី ឃុំបា រាយណ៍ ស្រុកពៃ្រឈរ ខេត្តកំពង់ចាម។ សម្ភាសដោយ ឡុង ដានី និង រស់ សំពៅ។ កំណត់សំគាល់ៈ ជួបសម្ភាសជាមួយ ញ៉ែម នី ជាម្ចាស់ប្រវត្តិរូបផ្ទាល់។

ញ៉ែម នី ហៅ ភា អាយុ៤៨ឆ្នាំ មានប្ដីឈ្មោះ នូ សេង មានកូនចំនួន៦នាក់។ នី មាន ឪពុកឈ្មោះ អ៊ុត ម៉ៅ ម្ដាយឈ្មោះ មាគ ណែម មានបងប្អូនបង្កើត៩នាក់ សព្វថៃ្ងរស់នៅភូមិ ត្រពាំងបី ឃុំបារាយណ៍ ស្រុកពៃ្រឈរ ខេត្ដកំពង់ចាម។ នី រៀនបានត្រឹម ថ្នាក់ទី៧ចាស់ ឈប់រៀន ដោយសារកើតមានរដ្ឋប្រហារនៅ ឆ្នាំ១៩៧០។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ បានស្ម្រ័គចិត្ដចូលបម្រើចលនាខែ្មរ ក្រហមនៅឃុំគរ ជានិសារឱ្យឈ្មោះ បួន។ ក្រោយមក នី ត្រូវអង្គការចាត់តាំងឱ្យទៅសមរភូមិមុខ ជាយោធាកងពល៣១០ ប្រធានកងពលឈ្មោះ អឿន បានវាយជាមួយទាហាន លន់ នល់ រហូត បានទទួលជ័យជំន្នះនៅថៃ្ងទី១៧មេសាឆ្នាំ១៩៧៥។ ពេលខែ្មរក្រហមទទួលជ័យជំន្នះ កងពលមួយចំនួន ត្រូវបាន
បញ្ជូនទៅក្រុងកំពង់សោម តែ នី ត្រូវប្រធានកងពលឈ្មោះ អឿន ឱ្យនៅធ្វើជាបុគ្គលិកពេទ្យ អង្គឌួងជាបុគ្គលិក២២នាក់ផេ្សងទៀត។ នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៦ មានរឿងរ៉ាវកើតឡើងនៅក្នុងកងពល៣១០ ដែលមានឈ្មោះ អឿន ជាប្រធានត្រូវអង្គការចាប់ខ្លួន ព្រមទាំងមនុស្សជាច្រើននាក់ផេ្សងទៀតដែល មានឋានៈបន្ដបន្ទាប់ ពីប្រធានកងពលឈ្មោះ អឿន។ នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៦ នី ត្រូវអង្គការចាប់ខ្លួននៅ ម៉ោងជាង៣រសៀលដោយមានយោធា ចុះមកចាប់ចងដទៃៅក្រោយនិងចងមុខជិតមើលអ្វីក៏មិនឃើញ ដែលដោយដឹកតាមរថយន្ដចូលទៅដល់កនែ្លងមួយមានបន្ទប់តែម្នាក់ឯង ពេលនោះត្រូវបានយោធា ស្រាយមុខចេញវិញនិងស្រាយ ចំណងដតៃែយោធាទាំងនោះបានដាក់ខ្នោះជើងវិញ។ នៅពេលនោះ នី បានឮសមេ្លងអ្នកទោសស្រែកនៅពេល យោធាខែ្មរក្រហមធ្វើទារុណកម្មដើម្បីបានចម្លើយ។ នី គិតខ្លួន ឯងថា គ្មានថៃ្ងបានរស់ទេ នៅម៉ោង៨យប់ យោធាទាំងនោះ
បានហៅ ឈ្មោះ នី មកសួរចម្លើយថា ហងឯងចូលឪសេអ៊ីអាឱ តាំងពីពេលណាមក? នី ឆេ្លីយថា មិនដែលស្គាល់ឪសេអ៊ីអាឱ យួនអីទេ ពេលនោះអ្នកសួរចម្លើយមានគ្នាពីរនាក់បានស្រែកថា ហងឯងកុហក់ រួចហើយពួកវាបានយកខ្សែភ្លើង វាយទៅខ្នង នី និងយកខ្សែភ្លើង ឆក់ ទាល់តែសន្លប់ យោធាខែ្មរក្រហមបានសួរ នី នៅសំនួរដដែល អស់រយៈពេលបីថៃ្ងនៅក្នុងគុកទួលសែ្លង នៅតែគ្មានចម្លើយ ស្រាប់តែយោធាទាំងនោះប្រាប់ថា ហង ឯងអញឱ្យទៅលត់ដុំនៅពៃ្រស ខំកែខ្លួនឱ្យបានល្អកុំឱ្យចូល កនែ្លងនេះម្ដងទៀត បើចូលមកវិញហងឯងពិត ជាងាប់ហើយ។
នី បានទៅរស់នៅពៃ្រសជាកនែ្លងលុតដុំ ពេលនោះខិតខំធ្វើ ការងារដោយមិនហ៊ាន សម្រាកទេ ទោះបីមានជំងឺបន្ដិចបន្ដួចក៏ មិនហ៊ានឈប់ដែរ ការងារនៅទីនោះធ្វើស្រែ ជីកទំនប់ប្រឡាយ ហើយការហូបចុកមិនបានគ្រប់ទេ។ នី នៅទីនោះធ្លាប់ឃើញឡាន ឃ្លប់មកចាប់មនុស្សពីពៃ្រសជាញឹក ញាប់ ធ្វើឱ្យមានការភ័យខ្លាច កាន់តែខ្លាំង សំណាងល្អបានកងទ័ពវៀតណាមចូលមក នៅឆ្នាំ១៩ ៧៩ ពេលនោះនាំគ្នារត់យករួចខ្លួន តែ នី មិនដឹងជារត់ទៅខាង ណាក៏សមេ្រចចិត្ដតាមអង្គភាពធ្វើដំណើរកាត់ ពៃ្រភ្នំ តាមដងអូរ អត់បាយអត់ទឹកសេ្ទីរស្លាប់មួយសារទៀត ខ្លះក៏ស្លាប់តាមផ្លួវ ខ្លះនៅរស់ចេះតែនាំគ្នា ដើររហូតដល់ព្រំដែនថៃ។ នៅឆ្នាំ១៩៨០ នី នឹកឪពុកម្ដាយបងប្អូនស្រុកកំណើតក៏សមេ្រចចិត្ដវិល ត្រឡប់មក ផ្ទះវិញ បានជួបបងប្អូនញាតិមិត្ដជិតខាង សព្វថៃ្ងរស់នៅបាន សុខសប្បាយប្រកបរបរធ្វើ ស្រែចម្ការ។

ដឹងថា ជំនាន់ខែ្មរក្រហមមានសម្លាប់មនុស្សនិងធ្វើទារុណកម្ម នី ក៏ត្រូវយោធាខែ្មរក្រហមចាប់មកដាក់គុកទួលសែ្លង

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា