VICTIM OF TORTURE
Interviewed with Saom Peou, Female, 57yrs,Farmer, Living in Trapeang Kes Village, Tram Kakk Subdistrict, Tram Kakk District, Takeo Province. Interviewed by:Chuong Sophearith. No.44pp
| Data Info ព័ត៌មានទិន្នន័យ | |
|
Record ID :
លេខឯកសារ :
|
VOT0132
VOT0132
|
|
Title :
ចំណងជើង :
|
Interviewed with Saom Peou, Female, 57yrs,Farmer, Living in Trapeang Kes Village, Tram Kakk Subdistrict, Tram Kakk District, Takeo Province. Interviewed by:Chuong Sophearith. No.44pp
សម្ភាសជាមួយសោម ពៅ ភេទស្រី អាយុ៥៧ឆ្នាំ ជាកសិករ នៅភូមិត្រពាំងកេស ឃុំត្រាំកក់ ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្ដតាកែវ។ សម្ភាសដោយៈជួង សុភារិទ្ធ ចំនួន៤៤ទំព័រ
|
|
Document Date :
កាលបរិច្ឆេទឯកសារ :
|
9/08/2004
9/08/2004
|
|
Document Collection Date :
កាលបរិច្ឆេទប្រមូលឯកសារ :
|
2/01/2005
2/01/2005
|
|
Source :
ប្រភព :
|
DC-Cam VOT
DC-Cam VOT
|
| Notes កំណត់ចំណាំ | |
|
Summary :
សេចក្ដីសង្ខេប :
|
Saom Peou is PTSD victim. She got married to Thach Sovann in 1968. Her husband died in 1975.She has three children. Her second husband called Srei Yom. Srei Yom died in 1985. She has another two children with her second husband. Her father called Kheng, but died because of sickness. Her mother died in 1975. Saom Peou has 5 siblings, but one of them died. In the Khmer Rouge regime, she was lacking of food, medical care, and shelter. She was in combat situation. She used to be brainwashed. She was close to death. She was separated from her family members. She has suffocated since 1975. She was beaten on the head in 1977.Recently, she feels as though the event is happening again. She feels jumpy. She finds it is difficult in concentrating.She has trouble sleeping.She feels on guard. She is avoiding activities that remind her of the traumatic events. She feels as if she does not have a future. She is avoiding thoughts associated with the traumatic experience. She feels that people do not understand clearly what happened to her.
សោម ពៅមានជំងឺបាក់ស្បាត។ គាត់រៀបការជាមួយស្វាមីគាត់ឈ្មោះថាច់ សុវណ្ណនៅឆ្នាំ១៩៦៨។ ប្ដីរបស់គាត់ស្លាប់នៅឆ្នាំ១៩៧៥។ គាត់មានបងប្អូន៣នាក់។ ប្ដីក្រោយរបស់គាត់ឈ្មោះស្រី យ៉ុម។ ស្រី យ៉ុមស្លាប់នៅឆ្នាំ១៩៨៥។ គាត់មានកូនពីរនាក់ទៀតជាមួយប្ដីក្រោយរបស់គាត់។ ឪពុករបស់គាត់ឈ្មោះខែង ស្លាប់ដោយសារជំងឺ។ ម្ដាយស្លាប់នៅឆ្នាំ១៩៧៥។ សោម ពៅមានបងប្អូន៥នាក់ ប៉ុនែ្ដម្នាក់ស្លាប់ហើយ។ នៅសម័យខែ្មរក្រហម គាត់ខ្វះខាតម្ហូបម្ហា ថ្នាំពេទ្យ និងជម្រកស្នាក់នៅ។ គាត់ធ្លាប់ប្រយុទ្ធនៅក្នុងសមរភូមិ។ គាត់ត្រូវគេអប់រំណែនាំឱ្យផ្លាស់ប្ដូរគំនិត។ គាត់ជិតតែនឹងត្រូវស្លាប់ខ្លួន។ គាត់ត្រូវខែ្មរក្រហមបំបែកចេញពីសមាជិកគ្រួសារដោយបង្ខំ។ គាត់មានអការៈថប់ដង្ហើមចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៧៥។ គាត់ត្រូវគេវាយត្រូវក្បាលនៅឆ្នាំ១៩៧៧។ បច្ចុប្បន្ន គាត់គិតថាហាក់ដូចជាហេតុការណ៍ទាំងនោះកំពង់តែកើតមានឡើងជាថ្មីម្ដងទៀត។ គាត់ឆាប់ភ្ញាក់ផ្អើល។ គាត់ពិបាកប្រមូលអារម្មណ៍គិតទៅលើអ្វីមួយ។ គាត់ពិបាកទទួលទានដំណេក។ គាត់ចេះតែធើ្វឱ្យប្រុងប្រយ័ត្នខ្លួនជានិច្ច។ គាត់ចង់ជៀសវាងនូវសកម្មភាពដែលធើ្វឱ្យគាត់នឹកដល់ហេតុការណ៍ក្រៀមក្រំំចិត្ដ។ គាត់គិតថាហាក់ដូចជាគាត់គ្មានថៃ្ងអនាគតទៅថៃ្ងមុខ។ គាត់ចង់ជៀសវាងមិនឱ្យគិតអំពីហេតុការណ៍ដ៏ក្រៀមក្រំចិត្ដរបស់គាត់។ គាត់គិតថាអ្នកឯទៀតយល់ដឹងពុំច្បាស់លាស់អំពីរឿងរ៉ាវឈឺចាប់ដែលកើតមានចំពោះគាត់។
|
|
Copyright :
|
© DC-Cam |
|
រក្សាសិទ្ធិដោយ :
|
© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា |