Uon At

អួន អាត នី, អួន នាង

ស្រី

នៅរស់

អាយ០០៦៨៨

ខេស៊ីអាយ០៩៩៦ ២០០៤០២១៤,ភូមិសំពងជ័យ ឃុំសំពង ជ័យ ស្រុកជើងពៃ្រ ខេត្តកំពង់ចាម។ សម្ភាសដោយ ផាន់ សុជា។ កំណត់សំគាល់ៈ អួន អាត នៅរស់។ ជួបសម្ភាស ជាមួយ អួន អាត ជាម្ចាស់ប្រវត្តិរូបផ្ទាល់។

«បច្ចុប្បន្នអាយុ ៤៤ ឆ្នាំ។ កើតឆ្នាំជូត»

០៣០៣០៦១០ ខេត្ដកំពង់ចាម, ស្រុកជើងពៃ្រ, ឃុំសំពងជ័យ,

១៩៧៥????

បង្ខំ

ក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម

កម្មករ រៀបចំផ្ទះនៅក្បែរផ្សារថ្មី, បើកម្ហូប និងបើកបនែ្ល

មជ្ឈឹម ភ្នំពេញ

ធុច, ប្រធានភូមិភាគ គ្រប់គ្រងនៅផ្សារថ្មី, ១៩៧៥???? គេសម្លាប់នៅឆ្នាំ១៩៧៦, ៧៧។ ផលប្រធានក្រុមនៅផ្សារថ្មី

អួន អាត ហៅអួន នី, នី ភេទស្រី អាយុ៤៥ឆ្នាំ រស់នៅភូមិ សំពងជ័យ ឃុំសំពងជ័យ ស្រុកជើងពៃ្រ ខេត្ដកំពង់ចាម។ នី កើត នៅភូមិសំពងជ័យ ឃុំសំពងជ័យ ស្រុកជើងពៃ្រ ខេត្ដកំពង់ចាម។ គ្រួសាររបស់នីឈ្មោះ ឈុន រ៉ា អាយុ៤៨ឆ្នាំ និងមានកូន៦ នាក់។ ឪពុករបស់នី ឈ្មោះ អួន ហួន និងម្ដាយឈ្មោះ យុ កា និង មានបងប្អូន៦នាក់។ នី រៀនបានត្រឹមថ្នាក់ទី១២ ឪចាស់ឱ ដោយ សារតែស្រុកមានសង្គ្រាមក៏ឈប់រៀនមកជួយធ្វើស្រែ ចំការឪពុក ម្ដាយ ហើយក៏ចូលចល័តតាមឃុំ ដែល តាយន់ ជាអ្នករើស។ គេ យកទៅកងស្នែង សែងប្រហែលកន្លះគីឡូ ដីមួយ សែងទៅក្រោយ ហ្នឹងនៅម្ដុំព្រែកព្នៅ ភ្នំឧត្ដុង្គ។ ក្រោយ មកទៅនៅផ្សារថ្មី ឱ្យបើក ម្ហូប បើកបនែ្លឱ្យតាមរោងចក្រ កាលហ្នឹង ទៅលេងផ្ទះបានម្ដង បាន ៣ថៃ្ង ឆ្នាំ១៩៧៦ សុំគេទៅលេង។ ប្រធានក្រុមឈ្មោះ ផល ហើយ ឈ្មោះធុច ប្រធានភូមិភាគ តែគេវ៉ៃ ចោលនៅឆ្នាំ១៩៧៧ ចោទថា ក្បត់ ចាប់ពីពេលហ្នឹងគឺចាប់បន្ដរហូត អ្នកដែលនៅក្រសួងពាណិជ្ជកម្មហ្នឹង ហើយក្នុងមួយយប់គេយកទៅ ៤នាក់ ចាប់ពីលើរហូត ដល់ក្រោម ហើយប្ដីរបស់គាត់ឈ្មោះអឿន ជាមេក្រុមក៏ចាប់ដែរ គឺចាប់នៅពេលយប់ ព្រឹកឡើងស្រាប់តែគេ បញ្ជូន នីឱ្យទៅលុតដំ នៅគីឡូលេខ៩ ប្រធានឈ្មោះរិន នៅហ្នឹងបានជិតមួយឆ្នាំ ដោយឱ្យបាយមាន់ បាយជ្រូក មិនសូវជាលំបាកទេ ក្រោយមកមិនដឹងថា ខុសអី បានជាគេយកទៅនៅ ពៃ្រស ដោយគេ ប្រាប់ថាយកទៅ ជួបជុំគ្នានៅពៃ្រសបាន១ឆ្នាំ។ នៅពៃ្រសគឺក្រោក តាំងពីម៉ោង៣ ដល់ម៉ោង១១ ទើបគេឱ្យហូបបបរម្នាក់មួយចាន សម្លរមួយចានគ្នា ៤នាក់។ ហើយយប់ឡើង គឺមានឡានគេមកដឹក យកទៅហើយ។ ពេលខ្លះមានចិន និងកូរ៉េ និងខែ្មរគេមកមើល យើងធើ្វការ។ ពេលខ្លះគេឱ្យទៅមេទ្ទិញនៅមុខវាំង គេឱ្យទៅទទួល តាប៉ែន នុត និងពួកចិនកូរ៉េ ហើយម្ដងទៀតមិន ស្គាល់គេ។ រហូតដល់ពេល វៀតណាមទើបរត់ទៅទន្ទឹមនឹងស្វាយដូនកែវ ប្រុងនឹងរត់ឡើងភ្នំតែបាន មីងគាត់ឃាត់មិនឱ្យទៅហើយនៅជាមួយ គាត់បានជិតមួយឆ្នាំ ទើបបងទៅយកមកផ្ទះវិញឆ្នាំ១៩៧៩។ ពៃ្រសគឺស្លាប់កូនព្រោះ តែទាស់អត់មានទឹកដោះឱ្យកូនបៅ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា