Keo Lai Han

កែវ វ៉ាន់,

នៅរស់

ស្រី

«សម័យបច្ចុប្បន្ន អាយុ ៤៧ ឆ្នាំ»

២១០៦១៣០៨ តាកែវ, ពៃ្រកប្បាស, តាំងយ៉ាប, កែវចំរើន

១៩៧៣????

ស្ម័គចិត្ដ

អង្គភាពមន្ទីរពេទ្យ៦មករា ភ្នំពេញ។

មជ្ឈិម, ១២, ភ្នំពេញ។

ពេទ្យ

ពឿន, ប្រធានពេទ្យ៦មករា។

អ៊ុក ផល។

ធីខេអាយ០៣៤៤ ២០០៣១០១៣ ភូមិកែវចំរើន ឃុំតាំងយ៉ាប ស្រុកពៃ្រកប្បាស ខេត្តតាកែវ សម្ភាសដោយៈ អ៊ីសា ឧស្មាន កំណត់សំគាល់ៈ កែវ ឡៃហ៊ន នៅរស់។ ជួបសម្ភាសជាមួយ កែវ ឡៃហ៊ន ជាម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។

កែវ ឡៃហ៊ន ហៅ វ៉ាន់ ភេទស្រី អាយុ៤៧ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ សព្វថៃ្ង ឡៃហ៊ន មានប្ដីឈ្មោះ ផល រស់នៅភូមិកែវចំរើន ឃុំតាំង យ៉ាប ស្រុកពៃ្រកប្បាស ខេត្ដតាកែវ។ ឡៃហ៊ន មានឪពុកឈ្មោះ កែវ មុំ ម្ដាយឈ្មោះ ព្រំ ម៉ុន មានបងប្អូន១០ប្រុស៧ស្រី៣។ ឡៃហ៊ន កាលពីតូចមិនបានចូលរៀន សាលទេ ពេលធំដឹងក្ដីជួយ ធ្វើស្រែចម្ការឪពុកម្ដាយ។ នៅឆ្នាំ១៩៧០ នៅពេលប្រទេស ជាតិកើតមាន សង្គ្រាមរវាងខែ្មរក្រហមនិងទាហាន លន់ នល់។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ ឡៃហ៊ន បានស្ម័គ្រចិត្ដចូលធ្វើចលនា ខែ្មរក្រហម តាមរយៈឈ្មោះ ពូឈឿន ដោយសារមានកំហឹងឈឺចាប់និងវណ្ណៈ សក្ដិភូមិនាយទុនគ្រប់បែប យ៉ាង។ ចូលមុនដំបូងធ្វើការងារនៅ ក្នុងឃុំបានមួយរយៈពេលខ្លីបានឡើងជាអនុប្រធានមន្ទីរឃុំ បន្ទាប់ មកទៀតធ្វើជាយោធាកងអនុសេនាធំ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលខែ្មរ ក្រហមបានទទួលជ័យជម្នះទាំងស្រុង ហើយអង្គការបានជ្រើស រើសកម្លាំងមួយចំនួនទៅធ្វើការផេ្សងៗគ្នា។ ឡៃហ៊ន អង្គការ
បញ្ជូនឱ្យទៅធ្វើ ការនៅស្រែអំបិល ខេត្ដកំពត។ នៅឆ្នាំ១៩៧៨ អង្គការជ្រើសរើសឱ្យមកធ្វើការនៅភ្នំពេញវិញ ពេលមកអង្គការ ចាត់តាំងឱ្យចូលធ្វើការនៅក្រសួងសង្គមកិច្ច។ ឡៃហ៊ន បានធ្វើ ការងារនៅក្នុងមន្ទីរ៦ មករានៅជិតវត្ដភ្នំ ប្រធានមន្ទីរពេទ្យឈ្មោះ ពូពឿន កូនប្រសារលោកអៀង សារី។ ក្រោយមក ឡៃហ៊ន
បានសុំអង្គការមកលេងស្រុកកំណើតបានមួយដងសម្រាកនៅផ្ទះ
បានរយៈពីរថៃ្ង។ ឡៃហ៊ន បានដឹងថា ពេលមកដល់ស្រុកកំណើត
បានដឹងថា បងប្អូនប្រជាជនរស់នៅតាមស្រុកស្រែចម្ការគ្មាន
អា ហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់ ហូបតែបបររាវៗលាយផែ្លខ្វិត លាយគល់ចេក គល់ល្ហុង រហូតដល់ឪពុកមាន ជំងឺឈឺស្លាប់តាម ផ្លូវពេលដឹកចេញពីមន្ទីរពេទ្យឃុំវិញ។ ឡៃហ៊ន បានទៅជួបតែ ម្ដាយ បងប្អូនផេ្សង ទៀតទៅធ្វើការតាមកងចល័តនិងអង្គការយក ទៅវាយចោលចំនួន៦នាក់ផេ្សងទៀត។ ឡៃហ៊ន បាន ត្រឡប់មក ភ្នំពេញវិញមិនហ៊ាននិយាយប្រាប់ពីណាឱ្យបានដឹងទេ ព្រោះខ្លាច អង្គការចាប់យកទៅសម្លាប់ ចោលទៀត។ ឡៃហ៊ន មិនចេះអក្សរទេ តែអង្គការចាត់តាំងឱ្យដើរចាក់ថ្នាក់ឱ្យអ្នកជំងឺទូទៅនៅក្នុងមន្ទីរ ៦មករា។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ពេលកងទ័ពវៀតណាមចូលមកដល់ ប្រទេសកម្ពុជាទាំងកម្មាភិបាលខែ្មរ ក្រហមទាំងកម្មករទាំងអ្នកជំងឺ រត់ទៅជាយដែនប្រទេសថៃតាមរទេះភ្លើងទៅដល់ខេត្ដបាត់ដំបង
បានចុះធ្វើ ដំណើរតាមផ្លូវបន្ដទៀត ដោយជួបការលំបាកពេកក៏ ត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា