The Darkness Of My Family In The 3-Years, 8-Months, 20-Days Regime

D00663

ស្រមោលអន្ធកាលមួយរបស់គ្រួសារខ្ញុំ ក្នុងរបប៣ឆ្នាំ ៨ខែ ២០ថ្ងៃ។

ភាសាខ្មែរ

កម្ពុជា

ថ្ងៃទី១១-២-១៩៩៤

មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា

ឯកសារសរសេរដោយដៃ មានចំនួន ៦ទំព័រ

ឆាយ ចាន់រិទ្ធ

ឯកសារសរសេរដោយដៃ-ថតចម្លង

ថតចម្លងផ្ដល់ដោយ សំបូរ ម៉ាណារ៉ា

ដេប៉ាតឺម៉ង់ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ សាកលវិទ្យាល័យភ្នំពេញ

ឆាយ ចាន់រិទ្ធ

ឆាយ សារី

ប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរក្រហម

ភូមិភាគបូព៌ា (203), តំបន់ ២4, ព្រៃវែង, ព្រះស្តេច, ល្វា

១៤០៩០៧, ព្រៃវែង, ព្រះស្តេច, ល្វា

ភ្នំពេញ

ឆាយ ចាន់រិទ្ធ និស្សិតប្រវត្តិវិទ្យាឆ្នាំទី១ បានរៀបរាប់ថា៖ ប្រជាជនកម្ពុជាទូទាំងប្រទេសបានអបអរសាទរយ៉ាងសប្បាយរីករាយចំពោះជ័យជម្នះដ៏ត្រចះត្រចង់នាថ្ងៃ១៧ មេសា ១៩៧៥ ដោយសង្ឃឹមថានឹងមានសុខសន្តិភាពចាប់ពីពេលនេះតទៅ។ ផ្ទួយស្រឡះ ខ្មែរក្រហមបានបញ្ជាឱ្យប្រជាជននៅទីក្រុងចាក់ចេញពីទីក្រុងរយៈពេលបីថ្ងៃ ដើម្បីចៀសពីការទម្លាក់គ្រាប់បែកពីអាមេរិក។ ក្រុមគ្រួសារបស់ខ្ញុំ បានធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ១ តាមច្បារអំពៅទៅឃុំល្វា ស្រុកព្រះស្តេច ខេត្តព្រៃវែង។ សមាជិកគ្រួសាររបស់ខ្ញុំត្រូវអង្គការប៉បែកឱ្យទៅធ្វើការទៅតាមកន្លែងរៀងៗខ្លួន។ ការងារដែលត្រូវធ្វើគឺ ភ្ជួររាស់ ដក ស្ទូង លើកទំនប់ និងជីកប្រឡាយ។ បន្ទាប់មក គ្រួសារខ្ញុំ និងប្រជាជនផ្សេងៗទៀតត្រូវបានអង្គការជម្លៀសបន្តឱ្យទៅរស់នៅក្នុងភូមិទួលតាសៅ ស្រុកស្វាយដូនកែវ ខេត្តពោធិ៍សាត់ ដោយធ្វើដំណើរតាមរទេះគោ ជិៈកាណូត និងបន្តជិៈរថភ្លើង។ នៅទីនោះបានមួយរយៈ ខ្មែរក្រហម បានចោទឪពុកខ្ញុំថាជាយួន ហើយបានបញ្ជាឱ្យគាត់ទៅធ្វើជីនៅភូមិផ្សេង។ ចាប់ពីពេលនោះមកឪពុកខ្ញុំបាត់ខ្លួនរហូត ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានចាត់ទុកថា គាត់បានស្លាប់ហើយ។ បន្ទាប់មក ខ្មែរក្រហម បានមករើជជុះក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំបានប្រទះឃើញសញ្ញាប័ត្របាក់ឌុប សញ្ញាប័ត្រសាស្ត្រាចារ្យ និងរូបថតពាក់អាវធំរបស់បងថ្លៃខ្ញុំ។ ទាំងនេះជាភស្តុតាងទើបពួកវាចាប់ខ្លួនបងថ្លៃរបស់ខ្ញុំយកទៅសម្លាប់ចោល ចំណែកបងស្រីខ្ញុំកើតទុក្ខស្ទើរឆ្កួត។ រវាងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩៧៩ ស្រុកស្វាយដូនកែវទាំងមូលត្រូវបានរំដោះដោយកងទ័ពរណសិរ្សរួមជាមួយកងទ័ពស្ម័គ្រចិត្តវៀតណាម។ គ្រួសារខ្ញុំក៏បានវិលត្រឡ់បមកភ្នំពេញវិញ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា