Chhim Vy

ឈឹម វី

ស្រី

នៅរស់

ធីខេអាយ០៥៥៦ ២០០៤០១២៤ ភូមិតាអី ឃុំបាស្រែ ស្រុកអង្គរបុរី ខេត្តតាកែវ សម្ភាសដោយៈ ផេង ពង្សរ៉ាស៊ី និង មាស ប៊ុនថាន កំណត់សំគាល់ៈ ឈឹម វី នៅរស់។ ជួបសម្ភាសជាមួយ ឈឹម វី ជាម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។

«សម័យបច្ចុប្បន្ន អាយុ ៤៧ ឆ្នាំ»

២១០១០២០៦ តាកែវ, អង្គរបុរី, បាស្រែ, តាយី

១៩៧២????

ស្ម័គ្រចិត្ដ

អង្គភាពក្រសួងសង្គមកិច្ច ភ្នំពេញ។

ពេទ្យ

មជ្ឈិម, ១២, ភ្នំពេញ។

ទុយ សេង, ណាត។

ឈឹម វី ភេទស្រី អាយុ៤៧ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ វី មានប្ដីឈ្មោះ ទុយ សេង មានកូនចំនួន៤ នាក់ រស់នៅភូមិតាអី ឃុំបាស្រែ ស្រុកអង្គរបុរី ខេត្ដតាកែវ។ វី មានឪពុកឈ្មោះ ឈឹម ជួប ម្ដាយឈ្មោះ អោម អឹម មានបងប្អូន១០នាក់ ស្រី៦ប្រុស៤។ វី កាលពីតូចរៀននៅសាលាបឋម សិក្សាតាអីបានត្រឹមថ្នាក់ទី១១ឪចាស់ឱ ឈប់រៀនមកជួយធ្វើស្រែចម្ការឪពុកម្ដាយ។ វី បាន ស្ម័គ្រចិត្ដ ចូលបដិវត្ដតាំងពីឆ្នាំ១៩៧២ ចូលដំបូងដើរឃោសនា អប់រំយុវជនយុវនារីឱ្យយល់ដឹងពីមាគ៌ាបដិវត្ដ កាលហ្នឹងគណៈ ឃុំឈ្មោះ ឈឿង គណៈស្រុកឈ្មោះ ណាត។ វី ក្រោយមកទៀត អង្គការបញ្ជូនឱ្យទៅ ធ្វើការនៅស្រុកអង្គរបុរី នៅមន្ទីរតម្បាញ បានរយៈពេលពីរឆ្នាំ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលរបបខែ្មរ ក្រហមឡើង កាន់អំណាច អង្គការបានជ្រើសរើសយកនារីមួយចំនួនដែលមាន ប្រវត្ដិរូបល្អ អង្គការបញ្ជូន ឱ្យទៅធ្វើការនៅស្រុកស្រែអំបិល ខេត្ដកំពត។ វី ពេលទៅដល់អង្គការចាត់តាំងឱ្យរែកអំបិល ក្រោយ មកទៀតបាននៅក្នុងក្រុមសេដ្ឋកិច្ច ជិះឡានដឹកស្បៀងអាហារ បនែ្លគ្រប់មុខយកទៅឱ្យកម្មករស្រែអំបិល ហូបចុក នៅស្រែអំបិល មានកម្មកររាប់ពាន់នាក់ ភាគច្រើនសុទ្ធតែស្រីៗ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ អង្គការ បានជ្រើសរើសនារីជាង១០០នាក់ឱ្យមកធ្វើការនៅ ភ្នំពេញ។ វី អង្គការចាត់តាំងឱ្យធ្វើការនៅក្នុងមន្ទីរ ៦មករា ទោះបីមិនចេះអក្សរក៏ដោយអង្គការមិនថាអីទេ ពេលចូលទៅដល់ មន្ទីរពេទ្យបានឃើញយោធា ខែ្មរក្រហមជាច្រើននាក់មានរបួស ដោយសារតែធ្វើសង្គ្រាមជាមួយប្រទេសវៀតណាម។ មានយុវជន ជាច្រើននាក់ខ្លះកាត់ជើង ខ្លះកាត់ដៃដេកសម្រាកព្យាបាលពេញមន្ទីរ ពេទ្យខ្លះរបួសធ្ងន់ក៏ស្លាប់ទៅ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ពេលកងទ័ពវៀត ណាមវាយចូលមកជិតដល់ភ្នំពេញ អង្គការបានជម្លៀស យោធាដែល មានរបួសឱ្យឡើងលើរថភ្លើងចេញដំណើរសំដៅ ទៅខេត្ដបាត់ដំបង។ វី នៅឆ្នាំ១៩៧៩ បានរត់ទៅតាម អង្គការភាពចូលពៃ្របានតែរយៈពេលពីរក៏សមេ្រចចិត្ដរត់មកស្រុក កំណើតវិញ បានដឹងថា ឪពុកនិងបង ប្អូនត្រូវខែ្មរក្រហមយកទៅ សម្លាប់ចោល។

ដឹងថា ជំនាន់ខែ្មរក្រហមចាប់មនុស្សយកទៅសម្លាប់ចោល។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា