Eam Sa

KDI0856

ដា

នៅរស់

ស្រី

«សម័យខែ្មរក្រហមអាយុ២០ឆ្នាំ។ បច្ចុប្បន្នអាយុ ៤៩ឆ្នា

០៨០៩០៦០៩ ខេត្ដកណ្ដាល, ស្រុកពញាឮ, ឃុំភ្នំបាត,អូរស្ល

១៩៧៥????

បង្ខំ

អង្គភាពមន្ទីរពេទ្យ១៧មេសា ភ្នំពេញ។

មជ្ឈិម«១២»ភ្នំពេញ។

ពេទ្យ

តាជួនជឿន, ប្រធានពេទ្យ។

ខេឌីអាយ០៨៥៦ ២០០៤១២១៥ ភូមិអូស្លាត ឃុំបាត ស្រុកពញ្ញាឮ ខេត្តកណ្តាល។ សម្ភាសដោយៈ ផាន់ សុជា។ កំណត់សំគាល់ៈ ជួបសំភាសផ្ទាល់ជាមួយនឹងម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។

អ៊ោម ស ហៅ ដា ភេទស្រី អាយុ៤៩ឆ្នាំជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ ដា មានប្ដីឈ្មោះ ច្រិល មានកូនចំនួន ៦នាក់ សព្វថៃ្ងរស់នៅភូមិអូរ ស្លាត ឃុំភ្នំបាត ស្រុកពពា្ញាឮ ខេត្ដកណ្ដាល។ ដា មានឪពុក ឈ្មោះព្រីង ម្ដាយឈ្មោះ ម៉ម មានបងប្អូន៦នាក់។ ដា កាលពីតូចរៀននៅសាលាបឋមសិក្សាបានត្រឹមមួយឆ្នាំ ថ្នាក់ទី១២ឪចាស់ឱ។ ឈប់រៀនដោយសារឪពុកស្លាប់ណាមួយជីវភាពគ្រួសារ ក្រ ពេលឈប់រៀនបាន មួយធ្វើស្រែចម្ការដើម្បីចិញ្ចឹមបងប្អូន។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលខែ្មរក្រហមបានទទួលជ័យជម្នះ ដា ត្រូវ បានអង្គការជ្រើសរើសឱ្យមកធ្វើការងារនៅភ្នំពេញ។ ដា មិនបានស្គាល់ថា ជាកនែ្លងណាម្ដុំណាទេ ដល់ ម៉ោងហូបបាយ ឃើញអង្គការយកនំបុ័ងចែកគ្នាម្នាក់បានមួយដើម ហូបជំនួយបាយ។ ដា បានរស់នៅ ក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ក្រោយមកបានដឹងតាម គ្នាថា យើងអង្គការឱ្យធ្វើការនៅមន្ទីរពេទ្យ១៧មេសា ក្រោយមកបានឈ្មោះ ប្រធានមន្ទីរពេទ្យឈ្មោះ ជួន ជឿន គាត់មានរាងតូច ល្អិតទេ តែមើលទៅគាត់ ដូចជាមិនកាចទេ។ នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ មានមនុស្សស្លាប់ច្រើនដែរ ទី១គ្មានអាហារគ្រប់គ្រាន់ទី២ប្រហែល ជាគ្មានថ្នាំល្អៗ ដា ជាមនុស្សមិនបានរៀនសូត្រចេះដឹងអង្គការបានឱ្យទៅធ្វើការដូចជា ដើររកបនែ្ល នៅខាងចុងភេ្លៅ ដាំបាយឱ្យអ្នកជំងឺនិងបុគ្គលិកនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យមានប្រហែលជា១០០០នាក់ តែចែកជា ក្រុមៗមានកនែ្លងដាំបាយផេ្សងៗគ្នា។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧៧៨ មានយោធារបួសជាច្រើនបញ្ជូនមកពី ព្រំដែនវៀតណាមដោយសារកើតមានសង្គ្រាមវាយគ្នាតាមព្រំដែន។ ដា ពេលមានអ្នករបួសច្រើនអង្គ ការចាត់តាំងឱ្យជួយលាង របួសផងដែរ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ អ្នកជំងឺមួយចំនួនត្រូវអង្គការដឹក ជញ្ជូនតាម រថភ្លើងសំដៅទៅខាងភូមិភាគពាយ័ព្យខាងបាត់ដំបង។ ក្រោយមក ដា នឹកស្រុកកំណើតក៏សមេ្រចចិត្ដ ត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ និងបានរៀនការប្ដីតាមប្រពៃណី ខែ្មរពីដើម តែមិនមានលុយចាយទេ មាន តែចងដៃជាអង្ការ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា