Prak Sokhm

KDI1137

ម៉ុន

នៅរស់

ស្រី

កើតនៅឆ្នាំមមីរ។

០៨០២០៧០២ ខេត្ដកណ្ដាល ស្រុកកៀនស្វាយ ឃុំគគីរធំ ភូមិគ

១៩៧៣????

ស្ម័គ្រចិត្ដ

អង្គភាពកាត់ដេរ បឹងត្របែង ភ្នំពេញ។

មជ្ឈិម«១២»ភ្នំពេញ។

យុទ្ធនារី

អៀង

ឈ្មោះមឺត នៅកាត់ដេរនៅវិទ្យាល័យបឹងត្របែក។

ខេឌីអាយ១១៣៧ ២០០៤១២២១ នៅភូមិគគីរធំ ឃុំគគីរធំ ស្រុកកៀនស្វាយ ខេត្តកណ្តាល។ សម្ភាសដោយៈផាន់ សុជា កំណត់សំគាល់ៈប្រាក់ សុខុម នៅរស់។

ប្រាក់ សុខុម ហៅ ម៉ុន ភេទស្រី អាយុ៥១ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ សុខុម មានប្ដីឈ្មោះ នឹម មាន កូនចំនួន៤នាក់ ស្រី១ប្រុស៣ ប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការ សព្វថៃ្ងរស់នៅភូមិគគីរធំ ឃុំគគីរធំ ស្រុក កៀនស្វាយ ខេត្ដកណ្ដាល។ សុខុម មានឪពុកឈ្មោះ ប្រាក់ ញឹម ម្ដាយឈ្មោះ អែម នាង មានបង ប្អូន១០នាក់។ សុខុម កាលពីតូចរៀនត្រឹមថ្នាក់ទី១១ឪចាស់ឱនៅសាលាបឋម សិក្សារាំង ដេក ឈប់ រៀននៅពេលកើតមានរដ្ឋប្រហារទម្លាក់សមេ្ដចសីហនុ ឆ្នាំ១៩៧០។ ពេលឈប់រៀនមកជួយរកស៊ីធ្វើ ស្រែចម្ការជា មួយឪពុកម្ដាយ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ បានស្ម័គ្រចិត្ដចូលធ្វើជា យោធាខែ្មរក្រហមតាមរយៈ ឈ្មោះ លន់ កាលនោះបើយើងមិន ចូលក៏ពិបាករស់នៅក្នុងភូមិដែរ។ សុខុម ចូលដំបូងអង្គការបាន បញ្ជូនមកហាត់រៀនវគ្គនយោបាយនិងរៀនក្បួនយុទ្ធសាស្រ្ដយោធា នៅស្រុកកោះធំ តំបន់២៥។ ពេល រៀនចប់អង្គការបញ្ជូនចូលទៅ សមរភូមិមុខវាយជាមួយទាហានលន់ នល់ តាមដងទនេ្លបាសាក់ រហូត សំដៅទីក្រុងភ្នំពេញតាមច្បារអំពៅ។ សុខុម ជាអ្នករែក
បាយស្មុគនិងជាអ្នកសែងរបួសនៅក្នុងកងពល ៧០៣ ប្រធានកងពលឈ្មោះ ណាត ឈ្មោះ ពីន។ ពេលធ្វើសង្គ្រាមជា មួយទាហាន លន់ នល់ ឃើញមនុស្សស្លាប់និងរបួសច្រើនពេកមាន ការភ័យខ្លាចក៏នាំគ្នានារីៗរត់មកស្រុកកំណើតវិញ បានរយៈ ពេលមួយខែ ខាងអង្គភាពចាត់តាំងឈ្មោះ ពៅ ឱ្យមកហៅត្រឡប់ ចូលអង្គភាពវិញនៅស្រុកកោះធំ តំបន់២៥។ នៅថៃ្ងទី១៧មេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ សុខុម មិនបានចូលទីក្រុងភ្លាមទេ រយៈបួនខែក្រោយ
បានអង្គការបញ្ជូនមកភ្នំពេញ នៅម្ដុំអូរឫស្សីដើរបោសសម្អាត ផ្ទះសំបែង កាលនោះគ្មានឃើញប្រជា ជនរស់នៅទេ ឃើញតែ យោធាខែ្មរក្រហមសេ្លÃៈកពាក់ខោអាវខ្មៅទាំងអស់។ នៅឆ្នាំ១៩៧៦ អង្គការ បានជ្រើសរើសនារីកាត់ដេរមួយចំនួនឱ្យមករៀននៅវិទ្យាល័យបឹងត្របែក កាលនោះមានគ្រូបង្រៀន កាត់ដេរខោអាវជាជនជាតិចិន។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ សុខុម បាន ឃើញឡានមកចាប់យកមកមនុស្សនៅ ក្នុងអង្គភាពកាត់ដេរ ជាពិសេសចាប់មេៗដូចជាឈ្មោះ អៀង ចាប់ចងបិទមុខជិត
បោះដាក់ឡាននិងមាន ចាប់មនុស្សជាច្រើនផេ្សងទៀត។ សុខុម
បាននៅមន្ទីរកាតដេរនៅសាលាវិទ្យាល័យបឹងត្របែករហូត និងមានការភ័យខ្លាចជារៀងរាល់ថៃ្ង ព្រោះជាញឹកញាប់ឃើញឡាន ចូលមកដឹកមនុស្សជាប្រចាំ។ នៅ ឆ្នាំ១៩៧៩ សុខុម បានរត់ ជាមួយកម្មាភិបាលខែ្មរក្រហមជាច្រើនផេ្សងទៀតដល់ត្រឹមខេត្ដ ពោធិសាត់ ពិបាកពេកគ្មានអាហារហូបចុកណាមួយនឹកឪពុកម្ដាយ បងប្អូនក៏សមេ្រចចិត្ដរត់មកស្រុកកំណើតវិញ។

នៅម៉ោងប្រហែល៧យប់នៅក្នុងសាលាវិទ្យាល័យបឹងត្របែក មីង
បានឃើញមានឡានហ្ស៊ីបមួយ មកចាប់ប្រធានក្រុមប្រធានកង ដោ

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា