Pho Yoeun

KPI0124

នៅរស់

អាយ០២១៧៣

ស្រី

«បច្ចុប្បន្នអាយុ៤៣ឆ្នាំ»

០៧០៤០៧០១ ខេត្ដកំពត ស្រុកជុំគិរី ឃុំត្រពាំងរាំង ភូម

១៩៧៦????

គេហៅទៅធ្វើកងចល័ត

ពេទ្យ៦ មករា

មជ្ឈឹម ភ្នំពេញ

ពេទ្យ៦មករានៅឆ្នាំ១៩៧៧

ភឿន គ្រូបង្រៀន

ខេភីអាយ០១២៤ ២០០៤០៦២១ ភូមិត្រពាំងវែង ឃុំត្រពាំងរាំង ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ សម្ភាសដោយៈ ផាន់ សុជា។ កំណត់សំគាល់ៈ ជួបសម្ភាសន៍ជាមួយម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។ គាត់ប្រាប់ថាគាត់រៀនដល់ថ្នាក់ទី៣ បន្ទាប់មកក៏ឈប់រៀនព្រោះ គេហៅទៅលើកទំនប់នៅស្ទឹងភេ។ ក្រោយមកគេបញ្ជូនទៅកោះ ស្លា។ គាត់បានឃើញមនុស្សស្លាប់ជាច្រើនដោយសារគ្រុន ចាញ់។ ដើមឆ្នាំ១៩៧៧ គេក៏បញ្ជូនគាត់ទៅភ្នំពេញជាមួយ អ្នកភូមិ៥០០នាក់ទៀត។ ទៅដល់ទីនោះគេឱ្យគាត់ស្នាក់នៅពេទ្យ ៦មករា។ ចុង១៩៧៩ គាត់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។

ផូ យឿន ភេទស្រី អាយុ៤៣ឆ្នាំ រស់នៅភូមិត្រពាំងរាំង ឃុំត្រពាំងរាំង ស្រុកជុំគិរី ខេត្ដកំពត។ គ្រួសាររបស់យឿន ឈ្មោះ ខាត់ អង មានកូន៤នាក់ ប្រុស២ ស្រី២។ ឪពុករបស់យឿនឈ្មោះ ផូរ ហុយ និងម្ដាយឈ្មោះ ចក់ ម៉ក់ ហើយមានបងប្អូន៨នាក់។ យឿន រៀនថ្នាក់ទី៣ក្នុងជំនាន់ប៉ុល ពត ក្រោមការបង្រៀនរបស់គ្រូ ភឿន(សព្វថៃ្ងគាត់នៅរស់ហើយធ្វើជានាយកសាលាវត្ដអង្គចក)។ យឿន ឈប់រៀនព្រោះប្រទេសមានសង្គ្រាម ហើយយឿន ត្រូវរែកដីនៅភូមិអូរ ស្ទឹងភេ ហើយបាន ទៅទំនប់ម្លិច ហើយទៅកោះស្លា ក្រោយមកធ្វើស្រែនៅភ្នំល្អាង។ នៅទំនប់ម្លិចគេហៅថាកងចល័តស្រុក ឈូក ហើយបានឡើងទៅកោះស្លានៅឆ្នាំ១៩៧៦ ធ្លាប់ឃើញតាម៉ុក ព្រោះតាម៉ុក មានផ្ទះនៅ កោះស្លា ហើយប្រធានគឺតាបិត។ នៅកោះស្លាមានមនុស្សស្លាប់ច្រើន ហើយឈឺពេទ្យមិនសូវមើល ទៀត។ អ្នកឈឺភាគច្រើនមកពីហូបមិនឆែ្អត ជំងឺគ្រុនចាញ់ ព្រោះធ្វើការតាំងពីម៉ោង៣ព្រឹកដល់ម៉ោង ១១បានហូបបាយ ហើយពីម៉ោង១ដល់ម៉ោង៥ ធ្វើការហួសកំលំាង ហើយគ្រាន់តែឃើញខេ្មាចក៏ខ្លាច ដែរ ស្លាប់ច្រើនពេក។ មូលហេតុមួយទៀតដែលមានអ្នកស្លាប់ព្រោះតែជីកដីហើយបាក់ដីសង្កាត់លើ អ្នកជីកទើបស្លាប់ ហើយនិងគេហៅទៅបាត់ៗអត់ឃើញត្រឡប់មកវិញ។ យឿន ហូបអត់ឆែ្អតទេ គេឱ្យបាយតែមួយចានហើយពីរពេលក្នុងមួយថៃ្ង។ ទំនប់កោះស្លាហ្នឹងធំ វែង និងខ្ពស់ កំពស់ប្រហែល ២០៣០ម៉ែត្រគ្រាន់តែកាំជណ្ដើរប្រហែល១០០កាំ ហើយសុទ្ធតែរត់ឡើងអត់មានដើរទេ។ ចេញពី ទំនប់កោះស្លាមកនៅល្អាងធ្វើស្រែ និងរែកដីពីកនែ្លងខ្ពស់មកនៅដាក់កនែ្លងទាប កាលហ្នឹងមេកងគេមិន ប្រាប់ថាទៅកនែ្លងផេ្សងទេ គេថាទៅ ប្រជុំ កាលហ្នឹងឆ្នាំ១៩៧៦នៅបាន១ខែ ទើបឡើងទៅ ភ្នំពេញនៅឆ្នាំ១៩៧៧ យឿន ជិះឡានពីល្អាងទៅដាលនៅកំពត ហើយអត់បានដេកទេ គ្រាន់តែឡាន ទៅដល់រទេះភ្លើងនៅចាំ ហើយឡើងមកភ្នំពេញដល់ម៉ោង១២យប់ យូរទំរាំដល់ព្រោះគេមានកុងត្រូល ចាំឆែក ហើយទៅដល់នៅផ្ទះមួយដើម្បីហូបបាយ ហើយសំរាកមួយយប់ ព្រឹកឡើងគេចែកទៅតាម អគារ ហើយយឿន គេឱ្យទៅពេទ្យ៦ មករា។ កាលហ្នឹងយឿន លាងរបួស មើលថែអ្នកជំងឺគឺអត់ មានអ្នកណាបង្រៀនទេគឺយើងស្វែងយល់ខ្លួនឯង។ អ្នកជំងឺដែលយឿន ជួបជាប្រភេទជំងឺស្រាល អត់ មានស្លាប់ទេ ហើយភាគច្រើនមកពីព្រំដែនជាទាហានដែលវ៉ៃជាមួយវៀតណាម។ យឿន ធ្លាប់បាន មើលសៀក មើលសិល្បៈ នៅវាំង នៅស្ដាត និងមើលកុន ជាជនជាតិចិនសំដែងមិនមែនខែ្មរទេ។ នៅពេលខែ្មរក្រហមដួលរលំ យឿន រត់ទៅអមលាំងហើយគេហៅទៅព្រំដែនទៀត តែយឿន ថាអត់ ទៅទេខ្ញុំទៅរកម៉ែ ហើយក៏ត្រឡប់មកដល់ផ្ទះប្រហែលជាខែ១០១១ព្រោះកំពុងច្រូត ហើយក៏ជួបជុំ គ្រួសារដល់សព្វថៃ្ង។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា