Khatt Khean

KPI0143

នៅរស់

ក្រៅប្រវត្តិរូប

បច្ចុប្បន្នអាយុ៤៧ឆ្នាំ

០៧០៤០៤០៤ ខេត្ដកំពត ស្រុកជុំគិរី ឃុំស្រែចែង ភូមិពងទ

១៩៧៣????

ត្រូវគេបង្ខុំឱ្យចូលធ្វើទ័ព

អនុសេនាធំ១២ កងពល៥១០ឆ្នាំ១៩៧៤
កងពល២៥០ឆ្នាំ១៩៧៦

២០?????? ស្វាយរៀង១៩៧៨

អនុប្រធានវរៈសេនាតូចឆ្នាំ១៩៧៤យុទ្ធជនឆ្នាំ១៩៧៥

យ៉េវ មេបញ្ជការ, ជឿន ប្រធានវរៈសេនាតូច, ប៊្គត ប្រធានកងពលលេខ២, ភា ប្រធានកងពល ២៥០, ស៊ុន ប្រធានកងពល៣៦០, ឆ

សាន ដុក សមាជិកកងរយ

ខេភីអាយ០១៤៣ ២០០៤០៦២៦ ភូមិពងទឹក ឃុំស្រែចែង ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ សម្ភាសដោយៈ ផាន់ សុជា។ កំណត់ សំគាល់ៈ ជួបសម្ភាសជាមួយ ខាត់ ឃ៊ាន។ គាត់រៀនដល់ ថ្នាក់ទី៨ បន្ទាប់មកឈប់រៀនមកធ្វើស្រែ។ ឆ្នាំ១៩៧៣ គាត់ ចាកចេញពីផ្ទះទៅធ្វើទាហាន។ តំបូងគេឱ្យគាត់ជួសជុលផ្លូវ ជាតិ។ នៅបាន៣ខែគាត់គេឱ្យគាត់ទៅសមរភូមិក្នុងកងពល ៥១០។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ដល់១៩៧៤ គាត់ចាប់ផេ្តីមពីកំពង់ ត្រាចរហូតដល់ខេត្តកំពត។ ក្រោយមកគេដកគាត់ទៅខាងកងពល លេខ២វិញ។ ពេលភ្នំពេញត្រូវបានរំដោះ គេដកគាត់នៅខាង អនុសេនាធំលេខ១២វិញ។ ឆ្នាំ១៩៧៦ គេបញ្ជូនគាត់ទៅភ្នំដិន កងពលលេខ២៥០។ ឆ្នាំ១៩៧៧ គាត់ទៅនៅកោះវៃដែលមាន ស៊ុន ជាប្រធានកងពល៣៦០។ នៅទីនោះគាត់ចាំទទួលសម្ភារៈ របស់ចិនដែលដឹកមក។ ចុង១៩៧៨ គេដកគាត់ទៅកងពល៣៧០ នៅស្វាយរៀង ដែលមាន ឆាវ ជាប្រធាន។ គាត់មិនបានចូល ទៅវាយជាមួយកងទ័ពវៀតណាមទេនៅឆ្នាំនោះ។ ឆ្នាំ១៩៨០ គាត់បានចូលមកភូមិវិញ។

ខាត់ ឃាន ភេទប្រុស អាយុ៤៧ឆ្នាំ ក្រៅប្រវត្ដិរូប រស់នៅភូមិពងទឹក ឃុំស្រែចែង ស្រុកឈូក ខេត្ដកំពត។ ឪពុករបស់ឃានឈ្មោះ ខាត់ ឃី និងម្ដាយឈ្មោះ ញ៉ែម សៀម ហើយមានបងប្អូន៦ នាក់ ស្រី៣នាក់ ប្រុស៣នាក់។ ឃាន រៀនតាំងពីឆ្នាំ១៩៦២ ដល់ថ្នាក់ទី៨ឪចាស់ឱ ហើយឈប់ រៀននៅពេលមានរដ្ឋប្រហារឆ្នាំ៧០។ នៅពេលដែលឈប់រៀនគឺឃាន មកជួយធ្វើស្រែចំការ ឪពុកម្ដាយ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៣ ទើបចេញពីផ្ទះទៅធ្វើទាហាន ព្រោះកាលហ្នឹងគេមកឃោសនាហើយក៏ ឃាន មានចិត្ដចង់ទៅខ្លួនឯងដែរ និងលោកសុខចិត្ដផ្សឹកហើយក៏ចូលទៅធ្វើជាទាហាន។ កាលហ្នឹងហ៊ូ យន់, ហ៊ូ នឹម ជាអ្នកមកឃោសនា ហើយគាត់ស្នាក់នៅដំរីរមៀល និងស្រែចែង។ ពាក្យសំដីដែលគេ ប្រើក្នុងការឃោសនា គឺជួយប្រជាជាតិ វាយជាមួយវៀតកុង វាយនឹងចក្រពត្ដិ បណេ្ដញចក្រពត្ដិ។ ចូលហាត់ទ៏ពនៅស្រុកឈូកបាន៣ខែ ឃាន ក៏ចេញទៅសមរភូមិដែលស្ថិតនៅក្នុងកងពល៥១០ តាយ៉េវ ជាប្រធានកងពល។ ក្នុងកងពលហ្នÃ្អងមាន៦វរសេនាតូច ហើយជឿន ជាប្រធានវរសេនាតូច លេខ១៥ និងឃាន ជាអនុប្រធាន។ មុខព្រួញដែលកងពលរបស់ឃាន វាយគឺកំពត តាំងពីកំពង់ត្រាច ឈូក រោងចក្រចក្រីទីង គេហៅថាខ្សែក្រវ៉ាត់។ ដល់ដើមឆ្នាំ១៩៧៤ គេរើសកំលាំងឱ្យឡើងទៅវាយ ចូលទៅភ្នំពេញ គេហៅថាឡើងទៅភូមិភាគ។ កាលហ្នឹងចល័តទ័ពតែពេលយប់ទេ ព្រោះខ្លាចយន្ដហោះ ហើយជ្រើសរើសតែជើងចាស់ឡើងទៅភាគទេ សំរាប់ទ័ពតំបន់ប្រចាំនៅកំពតគឺនៅដដែល។ ក្រុមរបស់ ឃាន ឡើងពីពារាំង ពៃ្រវែងចូលមកភ្នំពេញ ព្រោះភូមិភាគនីរតីខ្លាំង ទៅជួយខាងបូព៌ាដែលខ្សោយ ដើម្បីឱ្យវាស្រុះគ្នាទើបទទួលបានជ័យជំនះ។ ហើយកងរបស់ឃាន គ្រប់គ្រងដោយតាសាន ជាកូនប្រសាររបស់តាម៉ុក ដែលចំណុះឱ្យកងពលលេខ២ ហើយកងពលលេខ២ គ្រប់គ្រងដោយតាសម បិត និងកងពលលេខ១ ហេង សំរិន។ ហើយផ្លូវដែលក្រុមឃាន ឡើងមកភ្នំពេញតាមផ្លូវជាតិលេខ៧ ត្រឹមវត្ដចំបក់មាសក៏បានទទួលជ័យជំនះ។ នៅពេលជ័យជំនះឆ្នាំ១៩៧៥ ឃាន ធ្វើផ្លូវជាតិលេខ៣ ពីល្អាងទៅត្រាំកក់ គឺជួសជុលផ្លូវហ្នឹងឡើង វិញព្រោះជំនាន់សង្គ្រាមគឺផ្ដាច់ផ្លូវខ្លាចរថក្រោះវាឆ្លងកាត់ អីចឹង១០ម៉ែត្រ ៥០ម៉ែត្រគេកាត់មួយកង់ ដល់ក្រោយជ័យជំនះជួសជុលឡើងវិញ។ ហើយមួយ ទៀតដោយការនោះមានការស៊ើប ទៅថាឃាន មានបងប្អូនជាប់និន្នាការគេយកទៅសម្លាប់ទាំងខ្សែៗ។ ធ្វើផ្លូវដែកបាន២ខែ ក៏ដកឃាន ទៅព្រំដែន ហើយកនែ្លងធ្វើផ្លូវដែកតាម៉ុក ជាអ្នកទទួលធើ្វម្ដង នៅកនែ្លងធ្វើថ្នល់គឺគេឱ្យហូប៤នាក់អង្ការមួយកំប៉ុង ហើយ តាយ៉េវ ក៏មិនដឹងស្លាប់មូលហេតុអីគឺគេលុត ដំខ្លាំងណាស់។ ឆ្នាំ១៩៧៧ ខែ១ ព្រំដែនដែលឃាន ទៅគឺភ្នំដិន សុទ្ធតែកនែ្លងលុតដំ ស្ថិតក្នុងកងពល ២៥០ ដែលមានតាភា, តាឈុំ ជាប្រធាន។ ឆ្នាំ១៩៧៧១៩៧៨គឺវៀតណាមចាប់ផេ្ដីមមាន មេ្លាះហើយយើងជាសត្រូវសួរពូជ ហើយវៀតណាមបុកមកដល់ព្រែសណែ្ដក ទន្លាប់ ពេលហ្នឹងគេដក ឃាន ឱ្យទៅវ៉ៃខាងជើងទឹក តាមកោះវិញ ឆ្នាំ១៩៧៨ ខែ៦។ នៅកងជើងទឹកមានគ្នា៦០នាក់ ដែលនៅក្នុងកងពល៣៦០ មានតាស៊ុន ជាអ្នកបញ្ជា ហើយប្រធានវរៈ១៥ គឺស សារី(ស្លាប់ ឃើញគេសម្លាប់ផ្ទាល់ភ្នែក)។ នៅលើកោះហ្នឹងអត់មានធ្វើអីទេ ចាំទទួលសំភារៈពីប៉េកាំង មានដូចជា គ្រាប់រំសេវ និងការពារកោះខ្លាចយួនវាយយកកោះ។ ហើយពេលមានកប៉ាល់ចិនមកគឺទាហាននៅអម កប៉ាល់រហូតចូលដល់ផែកំពង់សោម។ បើកប៉ាល់ថៃ ឬយួនចូលមកគឺចាប់ហើយ តែអត់ដែលចូលទេ មានតែទូកនេសាទ ហើយពេលចាប់បានគឺយកទៅផែកំពង់សោម ទុកឱ្យកងពលគេជាអ្នកដោះស្រាយ។ នៅពេលដែលខែ្មរក្រហមដួលរលំ ឃ៊ាន នៅតាមព្រំដែនហើយដល់ឆ្នាំ១៩៨៣ទើបចូលមកសារភាព ហើយមករស់នៅខាងក្នុងដល់សព្វថៃ្ង។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា