Chea Beun

KHI0032

បាត់ខ្លួន

ប្រុស

«សម័យខែ្មរក្រហមអាយុ១៨ឆ្នាំ»

០៤០៦០៦០៥ ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង ស្រុករលាបេ្អÃៈរ ឃុំក្រាំ

១៩៧៥????

បង្ខុំឱ្យចូលបដិវត្ដន៍

អង្គភាពមន្ទីរស២១ ភ្នំពេញ។

មជ្ឈិម«១២» ភ្នំពេញ។

យោធា

ខេអេកអាយ០០៣២ ២០០២០៣១៣ ភូមិបឹងវែង ឃុំក្រាំង លាវ ស្រុករលាបេ្អÃៈរ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។ សម្ភាសដោយៈ អ៊ីសា
ឧស្មាន។ កំណត់កំណត់ៈ សម្ភាសជាមួយឪពុក ប៉ែន ប៉ាច អាយុ៦៩ឆ្នាំ។

ជា ប៉ឺន ភេទប្រុស អាយុ១៨ឆ្នាំ បាត់ខ្លួន។ ជួបជាមួយឈ្មោះ ប៉ែន ប៉ាច អាយុ៦៩ឆ្នាំ ត្រូវជាឪពុក។ ប៉ឺន មានម្ដាយឈ្មោះ ហេង មានបងប្អូន៤នាក់ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិបឹងវែង ឃុំក្រាំងលាវ ស្រុករលាបេ្អÃៈរ ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង។ ប៉ឺិន ធ្លាប់បានរៀនសូត្រ នៅសាលាបឋមសិក្សាសាលាអណ្ដូងបេ្រង។ ប៉ឺន បានឈប់រៀន ដោយដោយសារប្រទេសជាតិកើតមានសង្គ្រាមនៅឆ្នាំ១៩៧០។ កាលនោះប្រជាជនរស់នៅក្នុងតំបន់រំដោះខាង ទាហានលន់ នល់ ចេញចូលមកម្ដងម្កាលនិងមានបន្ទាយនៅតាមតំបន់ទីប្រជុំជន។ សង្គ្រាមបានកើតមានឡើង រវាងកម្លាំងចលនាខែ្មរក្រហម និងជាមួយទាហានលន់ នល់។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលរបប ខែ្មរក្រហមឡើងកាន់ អំណាច ប្រជាជនត្រូវធ្វើការងាររួមរស់នៅ តាមសហករណ៍។ ប៉ឺន ជាកូនប្រុសទី១ ដែលមានអាយុជាង១០ឆ្នាំ អង្គការបានមកហៅឱ្យចូលជាកុមារជាឈានមុខ កាលនោះឪពុក ម្ដាយមិនចង់ឱ្យកូនបែកចេញពីខ្លួនទេ តែឪពុក ម្ដាយមិនហ៊ាន តវ៉ាជាមួយអង្គការ បានត្រឹមតែប្រាប់កូនថា ពេលកូនចេញទៅ កូនត្រូវត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ កាលនោះកូនប្រជាជននៅក្នុងភូមិនេះ បានចេញទៅច្រើនគ្នាណាស់ ដូចកូនអ្នកជិតខាងឈ្មោះ ហ៊ិន ហៅ ផ្លយ ទៅជាមួយគ្នាដែរ តែមិនឃើញមកស្រុកកំណើតវិញដូចគ្នា។ ប៉ឺន ចេញពីផ្ទះបានដឹងថា អង្គការបញ្ជូនទៅតំបន់ ៣១ ធ្វើជាកុមារឈានមុខ។ បន្ទាប់មកទៀតលែងបានដឹងអ្វីទាំងអស់ ព្រោះកូនមិនដែលបានមកលេងនិងសរ សេរសំបុត្រមួយច្បាប់ ណាសោះបាត់ដំណឹងរហូត។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ពេលបានឆ្លងផុតពី របបខែ្មរក្រហម ប៉ាច ត្រូវជាឪពុកបានដើររកូនរហូតដល់ភ្នំ ដោយសារតែនឹកកូនខ្លាំងពេក។ បើតាមប្រវត្ដិរូប ជា ប៉ឺន អង្គការបញ្ជូន ទៅភ្នំពេញ ធ្វើការងារនៅក្នុងកងពល៧០៣ បន្ទាប់មកអង្គការបញ្ជូនមកធ្វើការងារនៅមន្ទីរស២១។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា