Saut

KHI0103

ជា សូត្រ

នៅរស់

ស្រី

«សម័យខែ្មរក្រហម អាយុ១៥ឆ្នាំ។ បច្ចុប្បន្នអាយុ៤២ឆ្នា

០៤០១១១០៣ ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង ស្រុកបរិបូរ ឃុំត្រពាំងចា

១៩៧៥????

ក្រសួងសង្គមកិច្ច ភ្នំពេញ។

មជ្ឈិម«១២»ភ្នំពេញ។

ពេទ្យ៦មករា

សុខ និងឃឿន ប្រធានកង, វ៉ុន គណៈមន្ទីរ

ចាន់ គ្រូបង្រៀន

ខេអេកអាយ០១០៣ ២០០៥០៥០៩ ភូមិសន្លង់ ឃុំត្រពាំង ចាន់ ស្រុកបរិបូរ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។ សម្ភាសដោយៈ ឌី ខាំបូ លី។ កំណត់សំគាល់ៈ សម្ភាសជាមួយម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។

សូត្រ ហៅ ជា សូត្រ ភេទស្រី អាយុ៤២ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ សូត្រ មានប្ដីឈ្មោះ ប៉ុប សព្វថៃ្ងមានកូន ចំនួន៥នាក់ សព្វថៃ្ង ប្រកបមុខរបរធ្វើស្រែចម្ការ រស់នៅភូមិសន្លង់ ឃុំត្រពាំងចាន់ ស្រុកបរិបូរណ៍ ខេត្ដកំពង់ ឆ្នាំង។ សូត្រ មានឪពុកឈ្មោះ បួយ ម្ដាយឈ្មោះ សាយ មានបងប្អូន៩នាក់។ សូត្រ តាំងពីតូចដល់ធំមិន បានរៀនសូត្រទេ ព្រោះឪពុកម្ដាយមានជីវភាពក្រលំបាក ណាមួយប្រទេសជាតិកើតមានសង្គ្រាមផង មាន ចលនាខែ្មរ ក្រហមប្រឆាំងជាមួយទាហានលន់ នល់។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលរបបខែ្មរក្រហមឡើងកាន់អំណាច សូត្រ ត្រូវបានអង្គការ ប្រមូលចូលកងកុមារ ដែលមានប្រធានឈ្មោះ ឈិន។ សូត្រ បានចូលអង្គភាពកុមារ បែកចេញពីឪពុកម្ដាយ អង្គការបានចាត់ តាំងឱ្យលើកទំនប់ជីកប្រឡាយនៅអូរអំពិល អូររលួស នៅក្នុង ឃុំពេជ ចង្វារ គ្មានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់ និងជួនកាល អង្គការចាត់តាំងឱ្យលើកទំនប់ទាំងយប់ សឹកថាគ្មានពេល សម្រាកទេ។ នៅដើមឆ្នាំ១៩៧៨ អង្គការបានចុះមកជ្រើស រើសយក នារីកេ្មងៗមួយចំនួនឱ្យទៅធ្វើការងារនៅ ភ្នំពេញ។ សូត្រ បានអង្គការជ្រើសរើសចេញពីឃុំពេជចង្វារមានគ្នា៥០នាក់ អាយុកាលនោះភាគច្រើន១៣១៤ឆ្នាំ ហើយមិនចេះអក្សរទេ ពេលនោះអង្គការបានយកមកដល់ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង និងបន្ដដឹកឡាន តាមផ្លូវជាតិ លេខ៥ ពេលមកដល់ភ្នំពេញយប់តែម្ដង។ ព្រឹកឡើងអង្គការបានបែងចែកទៅតាមអង្គភាពរាងៗខ្លួនមិនបាននៅ ជុំគ្នាទេ ហើយក៏មានមនុស្សមកពីតំបន់ផេ្សងដែរ។ សូត្រ អង្គការចាត់តាំងឱ្យធ្វើការងារនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ៦មករា អង្គការចាត់តាំងឱ្យទៅរៀនសូត្រមុខវិជ្ជាពេទ្យ ដូចជារៀនចាក់ថ្នាំនិងលាងរបួស។ ពេលរៀនចប់អង្គការចាត់តាំង ឱ្យមកធ្វើការងារនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យតាមអគាររាងៗខ្លួនហើយមានប្រធានអគារវ៉ុន។ នៅឆ្នាំ១៩៧៨ ឃើញមាន យោធាជាច្រើនដែលមានរបួសដាច់ដៃដាច់ជើង ដោយសារធ្វើសង្គ្រាមជាមួយប្រទេសវៀតណាម។ សូត្រ បានត្រឹមជាអ្នកលាងរបួស ជូនណារបួសធ្ងន់ពេកស្លាប់ក៏មានដែរ។ នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យមានអាហារហូបចុកគ្រប់ គ្រាន់មិនលំបាកដូចនៅមូលដ្ឋានទេ។ សូត្រ បានធ្វើការងារនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ៦មករា មិនបានមួយឆ្នាំផង។ នៅថៃ្ងទី៦ មករា ឆ្នាំ១៩៧៩ អង្គការបានចាត់តាំងឱ្យបុគ្គលិកមន្ទីរ ពេទ្យនាំយកយុវជនដែលមានរបួសឡើងឡាន និងដឹកបន្ដតាម រថភ្លើងរហូតដល់ខេត្ដបាត់ដំបង។ នៅពេលកងទ័ពវៀតណាម ចូលមកដល់បុគ្គលិកមន្ទីរពេទ្យនាំគ្នា រត់ចូលពៃ្រចោលអ្នក ជំងឺទាំងអស់។ សូត្រ បានរត់ទៅដល់ស្រុកសំឡូតហើយ បានឃីញមនុស្សស្លាប់តាមផ្លូវរាប់ មិនអស់ទេ ស្លាប់ដោយសារឈឺនិងគ្មានអាហារ។ សូត្រ បានរត់ចូលពៃ្របន្ដរហូតរត់ចុះឡើងបានជួបកងទ័ពវៀត ណាម ក៏បានត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ។

គាត់បានគេឃើញគេបណ្ដើរមនុស្សទាំងខ្សែៗទៅពៃ្រដើម្បី សម្លាប់។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា