Im Ry

អ៊ីម រី

ប្រុស

នៅរស់

ខេអអាយ០០៨១ ២០០៦០៣០៣, ភូមិចំបក់២ ឃុំចំបក់ ស្រុកព្រែកប្រសប់ ខេត្តក្រចេះ។ សម្ភាសដោយ សុខ វណ្ណៈ។ កំណត់សម្គាល់ៈ ជួបជាមួយ ថោ រី អាយុ៥៩ឆ្នាំ ត្រូវជាម្ចាស់ ប្រវត្តិរូប។

«បច្ចុប្បន្ន អាយុ ៥៩ ឆ្នាំ»

១០០៣០១០២, ខេត្ដក្រចេះ ស្រុកព្រែកប្រសប់ ឃុំចំបក់ ភូ

១៩៧៣????

ស្ម័គ្រចិត្ដ

អង្គភាពយោធាកងពល៥០២ ភ្នំពេញ។

យោធា

មជ្ឈិម«១២»ភ្នំពេញ។

តាជឿន ជាប្រធានតំបន់។ សាន ជាអនុប្រធានតំបន់។ ធុច ជាប្រធានភូមិភាគ៣០៤។ យ៉ន ជាប្រធានផ្នែក។

អ៊ីម រី ហៅ ភិន ភេទប្រុស អាយុ៥៩ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ រី មានប្រពន្ធឈ្មោះ ឡេង អាយុ៥៤ឆ្នាំ មានកូនចំនួន២នាក់ ប្រកបមុខរបរធ្វើស្រែចម្ការ សព្វថៃ្ងរស់នៅភូមិចំបក់២ ឃុំចំបក់ ស្រុកព្រែកប្រសប់ ខេត្ដ ក្រចេះ។ រី មានឪពុកឈ្មោះ ថោ ម្ដាយឈ្មោះ យុត។ រី ធ្លាប់រៀនសូត្របានត្រឹមថ្នាក់ទី៧ឪចាស់ឱ នៅ សាលាបឋមសិក្សាឫស្សីកែវ ឈប់រៀននៅឆ្នាំ១៩៦៨ ដោយសារតែជីវភាពគ្រួសារ។ រី មកនៅផ្ទះជួយធ្វើ ការងារឪពុកម្ដាយបានមួយឆ្នំាក៏សមេ្រចិត្ដបួសជាព្រះសង្ប បានមួយវស្សាទទួលប្រទេសជាតិកើតមានសង្គ្រាម មានរដ្ឋប្រហារនៅឆ្នាំ១៩៧០។ ពេលនោះមានខែ្មរក្រហម ចូលមកឃោសនាពេញភូមិហើយគោលនយោបាយ ខែ្មរក្រហមមិនចង់ឱ្យមានលោកសង្បទេ លោកសង្បពិបាក ដើរបិណ្គបាតណាស់ ក៏សមេ្រចិត្ដសឹកមកវិញតែម្ដង។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ រី បានស្ម័គ្រចិត្ដបម្រើចលនាខែ្មរក្រហម តាមរយៈឈ្មោះ សាង ឈ្មោះ សុច ឈ្មោះ ថង់។ រី ចូលដំបូងនៅក្នុងតំបន់៥០៥ ខេត្ដក្រចេះ អង្គការចាត់តាំង ឱ្យដើរបបេ្រÃៈនកេ្មងៗនិងដើរអប់រំគោលនយោ បាយបំផុសឱ្យ កម្លាំងយុវជនចូលបម្រើប្រទេសជាតិ។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៤ រី អង្គការបញ្ជូនមកធ្វើជាយោធានៅ តំបន់ ក្នុងខេត្ដកំពង់ចាម នៅក្នុងភូមិភាគ៣០៤ ប្រធានភូមិភាគឈ្មោះ ធុច។ កាលនោះសង្គ្រាមកើតឡើងជា មួយទាហានលន់ នល់ តែ រី មិនបានចូលប្រឡូកក្នុងសមរភូមិទេ មានតួនាទីដើរអប់រំប្រជាជន និងនៅខាងថត ចម្លងឯកសារចែកចាយទៅដល់ស្រុក តំបន់ភូមិភាគ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលរបបខែ្មរក្រហមឡើងកាន់ អំណាច រី អង្គការបញ្ជូនមកភ្នំពេញ នៅក្នុងកងពល៥០២។ នៅឆ្នាំ១៩៧៦ រី អង្គការចាត់តាំងឱ្យចុះធ្វើស្រែនៅម្ដុំ អន្លង់ក្ងានគ្មានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់។ បន្ទាប់មកទៀត រី មានជំងឺឈឺហើមជើងមកដេកសម្រាកនៅមន្ទីរ ពេទ្យអង្គឌួង អស់រយៈពេល២ខែ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ មានកម្មាភិបាលយោធា ឈ្មោះ អឿន ឈ្មោះ ធុច អង្គការចាប់ខ្លួនយកទៅបាត់ទៅអង្គ ការបានហៅយោធានៅក្នុងភ្នំពេញទាំងអស់មកប្រជុំនៅស្ដាតអូរឡាំពិច។ ពេលនោះអង្គការបានប្រកាសថា ប្រធានកងពល ៣១០ឈ្មោះ អឿន បានក្បត់អង្គការហើយបានចូលចលនាជា មួយខ្សែសេអ៊ីអា។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៧ មានកម្មាភិបាល យោធាមកពីភូមិភាគនិរតីមកគ្រប់គ្រងវិញ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៨ រី ត្រូវបានអង្គការយកទៅលុតដំនៅព្រលានយន្ដហោះខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង។ ពេលទៅដល់អង្គការចាត់តាំង ឱ្យវាយបំបែកថ្មភ្នំ តែមុននិងវាយ ភ្នំ អង្គការបានបញ្ជាឱ្យយកម៉េ្សៅមានជាតិផ្ទុះយកទៅកប់ក្នុង ថ្មីហើយចុចឱ្យផ្ទុះ ដើម្បីបំបែកថ្ម។ រី បានឃើញក្រុមបចេ្ចកទេស ជាជនជាតិចិនប្រហែលជា៣០០នាក់ មកបញ្ជាកងយោធាខែ្មរ យើងឱ្យធ្វើការងារតាមបញ្ជារបស់វា ហើយមានអ្នកបកប្រែ ចិនដែរ។ នៅក្នុងព្រលានយន្ដហោះខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង មានកម្មករ ជាយោធារាប់មុឺននាក់ ចូលធ្វើការ។ មានពេលខ្លះក៏មានកម្មករមួយ ចំនួនអង្គការហៅឡើងឡានយក ទៅបាត់ដែរ។ នៅក្នុងព្រលាន យន្ដហោះតាមអ្នកបកប្រែភាសាចិននិយាយប្រាប់ថា ព្រលានយន្ដ ហោះនេះជា ព្រលានយន្ដហោះសម្រាប់យោធា ហើយមានភ្នំមួយ ចំនួនត្រូវបានខាងបចេ្ចកទេសជនជាតិចិនចោះភ្នំធ្វើជារូង សម្រាប់ចូលចកយន្ដហោះទៀតផង។ នៅក្នុងព្រលានយន្ដ ហោះខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង ធ្វើការងារលំបាកតែគ្មានអាហារ ហូបចុក គ្រប់គ្រាន់ទេ មានមនុស្សមួយចំនួនធំបានបាត់ខ្លួន។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ពេលកងទ័ពវៀតណាមវាយចូល មកបានឃើញជនជាតិចិននាំគ្នា ឡើងឡានក្រុងមុនគេធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៥សំដៅទៅខេត្ដបាត់ដំបង។ ពេលនោះកម្លាំងកម្មករមួយចំនួននាំគ្នារត់ចូល ពៃ្រជាមួយកម្មាភិបាលខែ្មរក្រហមបន្ដទៀត ខ្លះរត់សំដៅស្រុក កំណើតវិញ។ រី ហៅ ភិន បានរត់ចូលពៃ្រមួយរយៈពេល ខ្លីក៏រត់មកស្រុកកំណើតវិញ នៅឆ្នាំ១៩៧៩។

គាត់ធ្លាប់ឃើញអ្នកដែលធ្វើការជាមួយគាត់ ពេលមានកំហុស បន្ដិចបន្ដួច ក៏បាត់ខ្លួនរហូតទៅ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា