PROMOTING ACCOUNTABILITY
Lay Bunthoeun
| Personal Info ព័ត៌មានផ្ទាល់ខ្លួន | |
|
Record No :
លេខកំណត់ត្រា :
|
BMI0024
BMI0024
|
|
ឈ្មោះ :
|
ឡាយ ប៊ុនធឿន
|
|
Last Name :
|
Lay
|
|
First Name :
|
Bunthoeun
|
|
Status :
ស្ថានភាព :
|
Alive
នៅរស់
|
|
Gender :
ភេទ :
|
m
ប្រុស
|
|
Date of Birth :
ថ្ងៃខែឆ្នាំកំណើត :
|
1967????
១៩៦៧????
|
|
Home Village :
ភូមិកំណើត/ទីលំនៅ :
|
070404?? Kampot, Chum Kiri, Sre Cheng, Kantuot
០៧០៤០៤?? ខេត្ដកំពត ស្រុកជុំគិរី ឃុំស្រែចែង ឪ ខេត្ដ
|
| Joining / Organization ការចូលរួម និង អង្គការ | |
|
DK ORG Unit 75-79 :
អង្គភាព DK 75-79 :
|
Orphanage and mobile unit
មណ្គលកុមារកំព្រា និង កងចល័ត
|
|
DK Zone 75-79 :
តំបន់ DK 75-79 :
|
Southwest zone(405), Region 35, Kamot province.
ភូមិភាគនិរតី(៤០៥), តំបន់៣៥, ខេត្ដកំពត
|
| Roles / Relations តួនាទី និង ទំនាក់ទំនង | |
|
KR Rank (1975-79) :
តួនាទី KR (1975-79) :
|
Mobile work brigade
កងចល័ត
|
|
Superiors :
ថ្នាក់លើ :
|
Eoun, Chorn and Chun
តា អឿន តា ជន និង តា ជន។
|
| Current Information | |
|
Current Occupation :
|
No
|
|
Current Attribute :
|
No
|
| Interview / Summary សម្ភាសន៍ និង សេចក្ដីសង្ខេប | |
|
Source Interview :
ប្រភពសម្ភាសន៍ :
|
BMI0024 20101015, Wat Chhass village, Malai sub-district, Malai district, Batambang Province. Interviewed by Hin Sotheany. Note: Interviewed with Lay Bunthoeun, male, 45, No Biography.
ប៊ីអឹមអាយ០០២៤ ២០១០១០១៥ ភូមិវត្តចាស់ ឃុំម៉ាឡៃ ស្រុកម៉ាឡៃ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ សម្ភាសន៍ដោយៈ ហ៊ិន សុធានី។ សម្ភាសន៍ជាមួយ ឡាយ ប៊ុនធឿន ភេទប្រុស អាយុ៤៥ឆ្នាំ។ ក្រៅ ប្រវត្តិរូប។
|
|
Summary :
សេចក្ដីសង្ខេប :
|
Lay Bun Thoeun, male, is 45 years old. He lives in Wat Chhass village, Malai sub-district, Malai district, Batambang Province. Bun Thoeun was born in Kantuot village, Sre Cheng sub-district, Chum Kiri district, Kampot province. His father was named Chhon and his mother was named Mut. Bun Thoeun៌s parents died in 1972 because of the bombardment in that year. After his parents passed away, Bun Thoeun lived in an orphanage on Bauk Ko Mountain with seven to eight hundred other children. There were about two hundred people in Bun Thoeun៌s unit. Oeun and Chun were the chiefs. The children in the units had to clear the grasses on the rambutan and durian farms in Teuk Chho district. They also worked in the fields. The Khmer Rouge chose several children to go to China, and Bun Thoeun was one among them. However, since Bun Thoeun did not know what China was, he fled to live in Vinh Mountain. In addition to working in the fields, Thoeun was assigned to work at night, from seven in the evening until nine in the evening. During the night shift, Thoeun៌s this task was to bury bodies so they could be fertilizer for durian trees. Thoeun buried one bodyfor one durian tree. However, the durian trees died because the human body fertilizer was too salty. Those who were killed were mostly April 17 people. These people were ordered by the Khmer Rouge to come and harvest durians, but in fact, they were going to be killed. Bun Thoeun said that twenty to thirty people were brought by the car to be killed. Some people were operated on for their gallbladders; though they were not yet dead, there were still brought to be buried. In 1978, Bun Thoeun was assigned to pile up dirt, build levees and transplant rice seedlings. In 1979, when the Vietnamese troops entered Cambodia, Bun Thoeun fled to Pailin. He stayed there for a while then proceeded to the Say Ech camp in Thailand. He finally arrived in Malai. In 1981, Bun Thoeun served as a soldier in Regiment 107 led by Sok Phat. The regiment was under the supervision of Unit 450, led by Sok Pheap. The Vietnamese troops fought strongly to the regional border and arrived in Malai in 1985. The Khmer Rouge soldiers fled to the T-85 camp at that time. However, the male soldiers had to stay and fight at Malai. From1990, Bun Thoeun and other soldiers lived in Malai, and still live there today.
ឡាយ ប៊ុនធឿន ភេទប្រុស អាយុ៤៥ឆ្នាំ រស់នៅភូមិវត្ដចាស់ ឃុំម៉ាឡៃ ស្រុកម៉ាឡៃ ខេត្ដបន្ទាយមានជ័យ។ ប៊ុនធឿន មានស្រុក កំណើតនៅភូមិកន្ទួត ឃុំស្រែចែង ស្រុកជុំគិរី ខេត្ដកំពត។ ប៊ុនធឿន មានឪពុកឈ្មោះ ឈន និង ម្ដាយឈ្មោះ មុត។ គាត់ទាំងពីរនាក់ស្លាប់នៅឆ្នាំ ១៩៧២ ដោយសារមានការទម្លាប់គ្រាប់បែកឆ្នាំ១៩៧២។ បន្ទាប់ពីឪពុកម្ដាយស្លាប់ទៅ ប៊ុនធឿន ទៅនៅមណ្គលកុមារកំព្រា នៅភ្នំបូកគោជាមួយកុមារ ឯទៀតប្រហែល៧០០ទៅ៨០០នាក់ តែនៅកងរបស់គាត់មានគ្នាប្រហែល២០០នាក់ ហើយមាន ឈ្មោះ អឿន និង ជន ជាប្រធានវរៈ។ កុមារនៅក្នុងវរៈត្រូវយកមកធ្វើ សេ្មៅសាវម៉ាវ ធុរេននិងធ្វើស្រែនៅស្រុកទឹកឈូ។ ពេលមួយខែ្មរ ក្រហមបានជ្រើសរើសកុមារឱ្យទៅប្រទេសចិន ហើយនៅក្នុងនោះ មាន ប៊ុនធឿន ដែរ ប៉ុនែ្ដដោយគាត់ មិនដឹងថាចិនហ្នឹងជាអ្វីគាត់ក៏រត់ គេចទៅនៅលើភ្នំវិញ។ ក្រៅពីការងារធ្វើស្រែចំការគាត់ត្រូវបាន ចាត់តាំងឱ្យធ្វើការនៅពេលយប់ពីម៉ោង៧ដល់ម៉ោង៩យប់គេហៅ ថាការងារសង្គមនិយមគឺកប់ខេ្មាចដែលគេវ៉ៃចោលដាក់ធ្វើជាជីធុរេន សាកសព្វមនុស្សម្នាក់ គឺសំរាប់ធុរេនមួយដើម។ ប៉ុនែ្ដក្រោយពេល ដាក់ជីសាកសពមនុស្សដើមធុរេននោះងាប់ដោយសារជីបៃ្រពេក។ អ្នកដែលត្រូវគេយកមកសម្លាប់ គឺភាគច្រើនអ្នក១៧ មេសាដែល ត្រូវខែ្មរក្រហមប្រាប់ថាឱ្យមកបេះធូរេន ប៉ុនែ្ដតាមពិតយកមក សម្លាប់។ ប៊ុនធឿន បាននិយាយថាមនុស្សទាំងនោះត្រូវគេដឹកឡាន មកម្ដងពី២០ទៅ៣០នាក់ តាមតិចតាមច្រើន។ សាកសពខ្លះត្រូវ បានគេវះកាត់យកប្រមាត់ចេញអស់ តែមិនទាន់ស្លាប់ក៏ត្រូវយកទៅ កប់ដែរ។ ឆ្នាំ១៩៧៨ ប៊ុនធឿន ត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យទៅលើកដី ធ្វើភឺ្លស្រែ និងស្ទូង វិញ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ពេលកងទ័ពវៀតណាមចូលមក ប៊ុន ធឿន បានភៀសខ្លួនចេញមកទៅនៅ បៃ៉លិនបាន មួយរយៈរួចហើយបន្ដដំណើរទៅនៅជំរំសាយអេច នៅក្នុងទឹកដី ថៃ ហើយក្រោយមកទើប ចេញមកនៅម៉ាឡៃ។ នៅឆ្នាំ១៩៨១ គាត់ចាប់ផេ្ដីមចូលធ្វើទាហាននៅក្នុងកងវរៈសេនាធំលេខ១០៧ដែល ដឹកនាំដោយសុខ ផាត។ កងវរៈសេនាធំលេខ១០៧ គឺស្ថិតនៅ ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ កងពលលេខ៤៥០ដឹកនាំដោយ សុខ ភាព។ កងទ័ពវៀតណាមបានវាយសំរុកយ៉ាងខ្លាំងនៅតំបន់ព្រំ ដែនហើយបានចូលមកដល់ទឹកដីម៉ាឡៃនៅឆ្នាំ១៩៨៥។ ពេលនោះកង ទ័ពខែ្មរក្រហមបានភៀសខ្លួន ទៅនៅជំរំ៨៥ ប៉ុនែ្ដទ័ពប្រុសៗត្រូវ មកច្បាំងនៅម៉ាឡៃរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៩០ទើប ប៊ុនធឿន និងទ័ពដទៃ ទៀតបានមកតាំងទីនៅម៉ាឡៃរហូតដល់បចុ្ចប្បន្ន។
|
| Photo Information ព័ត៌មានរូបថត | |
|
Image File Name :
ឈ្មោះឯកសាររូបភាព :
|
Lay Bunthoeun
ឡាយ ប៊ុនធឿន
|
|
Copyright :
|
© DC-Cam |
|
រក្សាសិទ្ធិដោយ :
|
© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា |