Pos

TKI0234

នៅរស់

ស្រី

«បច្ចុប្បន្នអាយុ៤២ឆ្នាំ»

២១០៩១៤១១ ខេត្ដតាកែវ, ស្រុកត្រាំកក់, ឃុំត្រពាំងធំជើ

១៩៧៥????

បង្ខំ

អង្គភាពក្រសួងការបរទេស ភ្នំពេញ។

មជ្ឈិម, ១២, ភ្នំពេញ

អ្នកទទួលភ្ញៀវ។

ធីខេអាយ០២៣៤ ២០០៣០៦១២ ភូមិតាសួន ឃុំត្រពាំង ធំជើង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ សម្ភាសដោយៈ ហ៊ុយ វណ្ណៈ លី សុខឃាង និង អ៊ីសា ឧស្មាន។ កំណត់សំគាល់ៈ ជួបសម្ភាសជាមួយ ប៉ុស ជាម្ចាស់ប្រវត្តិរូបផ្ទាល់។

យឹម ប៉ុល ភេទស្រី អាយុ៤២ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ ប៉ុល សព្វថៃ្ងមានប្ដីឈ្មោះ ឯក ជន រស់នៅ ភូមិតាសួន ឃុំត្រពាំងធំ ជើង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្ដតាកែវ។ ប៉ុល មានឪពុកឈ្មោះ អត ម្ដាយឈ្មោះ សុន មានស្រុកកំណើតនៅភូមិពៃ្រដកពរ ឃុំត្រពាំង ធំខាងជើង ស្រុកត្រាំកក់។ ប៉ុល កាលពីតូចមិន ចូលរៀនសាលាទេ ពេលធំពេញវ័យជួយធ្វើស្រែចម្ការឪពុកម្ដាយ ណាមួយប្រទេស ជាតិកើតមាន សង្គ្រាមទម្លាក់គ្រាប់បែកសេ្ទីរគ្រប់កនែ្លងហើយនៅ ក្នុងភូមិនេះក្លាយជាតំបន់រំដោះ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលដែលខែ្មរ ក្រហមបានឡើងកាន់អំណាច របស់របរឯកជនទាំងអស់អង្គការ ប្រមូលដាក់រួមទាំងអស់ គ្នា ធ្វើការរួមគ្នា ហូបបាយរួមគ្នា។ ប៉ុល អង្គការបានបំបែកចេញពីឪពុកម្ដាយឱ្យទៅរស់នៅតាមអង្គ ភាពកងចល័ត ប្រធានកងចល័តឈ្មោះ សុន។ ប៉ុល អង្គការចាត់តាំងឱ្យរែកដី ជីកប្រឡាយ ដកស្ទូង ជួនណាធ្វើការយប់ទៀត ហើយ របបហូបចុកមិនបានគ្រប់គ្រាន់ទេ។ ប៉ុល នឹកឪពុកម្ដាយរហូតដល់ ដេក យំ មានថៃ្ងមួយសុំប្រធានបានក្រៅម៉ោងធ្វើការនៅម៉ោង ៥យប់ បានទៅលេងផ្ទះក្នុងចិត្ដតេ្រកអរ ណាស់បានទៅជួបម្ដាយ ពេលចេញមកពីការដ្ឋានកងចល័តនៅវត្ដថ្មីទំរាំតែដើរដល់ផ្ទះអស់
ពេលជាច្រើន ម៉ោង ពេលបានជួបឪពុកម្ដាយហើយរកនិយាយ មិនរួចទេ ព្រោះដើរហត់ពេក នៅសម្រាកផ្ទះបានមួយ យប់នៅ ម៉ោង៤ជិតភ្លឺក្រោកត្រឡប់ទៅកងចល័តវិញ ព្រោះខ្លាចមិនទាន់ ម៉ោងធ្វើការ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ អង្គការជ្រើសរើសយកនារីមួយ ចំនួនឱ្យទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញ ដោយយើងមិនអាចប្រកែក
បានទេ។ ប៉ុល និងនារីមួយចំនួនបានមកដេកសម្រាកនៅវត្ដអង្គរ ការមួយយប់បានចេញដំណើរមកភ្នំពេញ ពេល ដល់ភ្នំពេញ ប៉ុល អង្គការចាត់តាំងឱ្យនៅធ្វើការនៅក្នុងក្រសួងការបរទេសខាងទទួល ភ្ញៀវនិងជាអ្នកដាំស្ល។ នៅជំនាន់ខែ្មរក្រហមដឹងថា មានមនុស្ស
បាត់ខ្លួនច្រើន តែមិនដឹងជាអង្គការផ្លាស់នៅទីណាទេ កនែ្លង ដែល ប៉ុល រស់នៅជំនាន់ខែ្មរក្រហមនៅបុរីកីឡា។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ពេលកងទ័ពវៀតណាមចូលដល់ ប្រទេសកម្ពុជា ប៉ុល និងកម្មាភិ
បាលខែ្មរក្រហមជាច្រើននាក់ផេ្សងទៀតជិះរថភ្លើងសំដៅមក
ខេត្ដបាត់ ដំបង។ ពេលចុះពីរថភ្លើងនាំគ្នារត់ចូលពៃ្រលំបាកវេទនា ណាស់ ពេលឡើងភ្នំដូចជញ្ជាំងផ្ទះឡើងមិនរួច ក៏ចុះមកវិញជួប ជាមួយកងទ័ពវៀតណាម មានការភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ តែការគិត ខុសស្រឡះពេល នោះវៀតណាមឱ្យបានបាយទឹកហូបឆែ្អតសម្រាក នៅកនែ្លងវៀតណាមជិតមួយខែ ក៏សុំវៀតណាម ត្រឡប់មកស្រុក កំណើតវិញ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា