Roeun

TKI0244

មុន រឿន,

នៅរស់

ស្រី

«សម័យខែ្មរក្រហម អាយុ ១៤ ឆ្នាំ។ សម័យបច្ចុប្បន្ន អាយ

២១០៩១១១០ ខេត្ដតាកែវ, ស្រុកត្រាំកក់, ឃុំស្រែរនោង, ភ

១៩៧៥????

បង្ខំ

អង្គភាពក្រសួងសង្គមកិច្ច ភ្នំពេញ។

មជ្ឈិម, ១២, ភ្នំពេញ។

ពេទ្យ

ម៉ិញ, រី។

ជល់, ឃុន។

ធីខេអាយ០២៤៤ ២០០៣០៦២៣ ភូមិក្រាំងស្វាយ ឃុំស្រែ រនោង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។ សម្ភាសដោយៈ អ៊ីសា
ឧស្មាន។ កំណត់សំគាល់ៈ ជួបសម្ភាសជាមួយ មុន រឿន ជា ម្ចាស់ប្រវត្តិរូបផ្ទាល់

មុន រឿន ភេទស្រី អាយុ៣៩ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ រឿន មានប្ដី ឈ្មោះ ជុំ ចេវ សព្វថៃ្ងរស់នៅ ភូមិក្រាំងស្វាយ ឃុំស្រែរនោង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្ដតាកែវ។ រឿន មានឪពុកឈ្មោះ សឿន ម្ដាយ ឈ្មោះ ផែន មានបងប្អូន៥នាក់ស្រី៣ប្រុស២។ រឿន កាលពីតូច មិនបានរៀនសូត្រទេ ព្រោះធំឡើង ដឹងក្ដីចំពេលប្រជាជាតិមាន សង្គ្រាម មានទម្លាក់គ្រាប់បែកពីទាហាន លន់ នល់ គ្មានលោកគ្រូអ្នក គ្រូមក បង្រៀនទេ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលខែ្មរក្រហមឡើងកាន់ អំណាច អង្គការបានបំបែកចេញពីឪពុកម្ដាយ ឱ្យទៅរស់នៅតាម អង្គភាពកុមារមិនអាចមកផ្ទះបានទេ យូរៗបានមកលេងឪពុកម្ដាយបានម្ដង។ រឿន អង្គការចាត់តាំងឱ្យរែកដីភក់ រែកដី កាប់ស្លឹកឈើ កាប់ស្លឹកទទ្រ្ទានខែត ប្រធានឈ្មោះ យន ម៉ោងធ្វើការចុះម៉ោង៦ ព្រឹកដល់ម៉ោង១១ឡើងហូបបាយ ពេលល្ងាចម៉ោង១ចុះដល់ ម៉ោង៦ឡើងមក វិញ។ នៅជំនាន់ខែ្មរក្រហមយើងនៅកុមារអង្គ ការឱ្យរៀនអក្សរនិងរៀនលេខដែរ តែរៀនមិនចេះទេ ព្រោះរៀនបានតិចធ្វើការច្រើន បើបងៗយុវជនយុវនារីនៅកងចល័តមិនបានរៀនសូត្រទេ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៧ អង្គការបានជ្រើសរើសចេញ ពីក្នុងភូមិមានកុមារវ័យជំទង់ចំនួន៥នាក់ ក្នុងនោះមានឈ្មោះ រឿន ម្នាក់ដែរ អង្គការបានឱ្យមកធ្វើការនៅភ្នំពេញ។ រឿន មកដល់ដំបូង អង្គការចាត់តាំងឱ្យធ្វើការ នៅមន្ទីរពេទ្យ៦មករា នៅជិតវត្ដភ្នំ។ រឿន មានតួនាទីមើលថែទាំអ្នកជំងឺ ដូចជាលាងរបួសឱ្យយោធា ខែ្មរក្រហមដែលដឹកមកពីព្រំដែនវៀតណាម។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧៧៨ សង្គ្រាមបានកើតឡើងជាមួយ ប្រទេសវៀតណាមធ្វើឱ្យយោធាខែ្មរក្រហមស្លាប់និងរបួសច្រើន ជាពិសេសដឹកមកពីខាង ខេត្ដស្វាយ រៀងច្រើនជាងគេ។ រឿន មិនចេះអក្សរខែ្មរមួយតួណា ទេ តែអង្គការចាត់តាំងឱ្យមកធ្វើពេទ្យ ពេលថៃ្ងដើរលាងរបួសពេល យប់មានគ្រូបង្រៀនមុខវិជ្ជាពេទ្យ បនែ្ថម ក្រោយមកចេះចាក់ថ្នាំឱ្យអ្នកជំងឺ កាលនោះមិនបានថ្នាំច្រើនមុខទេ ដូចនេះចំណាំថ្នាំបានដោយ មិនចាំបាច់ចេះអក្សរ។ ជំនាន់ខែ្មរក្រហម អង្គការ ផេ្ដាតសំខាន់រឿងសីលធម៌ សឹងថា កើតមានហើយមិនអាចឱ្យរួចខ្លួនបានត្រូវយកទៅសម្លាប់ ចោល ហើយអង្គការណែនាំឱ្យមានពាក្យសំដីល្អៗដាក់អ្នកជំងឺ ប្រធានគ្រប់គ្រងឈ្មោះ រី ឈ្មោះ ម៉ិញ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ រឿន បានរត់ទៅចូលពៃ្របានមួយរយៈធំ ដោយរស់នៅក្នុងពៃ្រជួបការ លំបាកខ្លាំងពេកហើយឃើញមាន មនុស្សស្លាប់តាមផ្លូវជាហូរហែរក៏នឹកស្រុកកំណើតបានត្រឡប់ មកដល់ ផ្ទះវិញនៅឆ្នាំ១៩៧៩ដល់ឆ្នាំ១៩៨០ រៀនការមានប្ដី មានកូនប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា