Yeng

យ៉េង ជួន ប៉ន

ប្រុស

នៅរស់

អាយ១០០៥៣

ខេស៊ីអាយ០៩៩១ ២០០៤០២១៧,ភូមិប៉ាខម ឃុំសំពងជ័យ ស្រុកជើងពៃ្រ ខេត្តកំពង់ចាម។ សម្ភាសដោយៈ សុខ វណ្ណៈ និង ផេង ពង្សរ៉ាស៊ី។ កំណត់សំគាល់ៈ យ៉េង នៅរស់។ សព្វថៃ្ងរស់ នៅប្រទេសកាណាដា។ ជួបសម្ភាសជាមួយ ពេជ្រ សៀក ត្រូវជាបងស្រី។

០៣០៣០៦០៩, ខេត្ដកំពង់ចាម ស្រុកជើងពៃ្រ ឃុំសំពងជ័យ ភូ

១៩៧៣????

បង្ខំ

អង្គភាពពេទ្យ

ពេទ្យតំបន់

ទ្រីង និងស្រ៊ុន ប្រធានភូមិកកោះ។

យ៉េង ហៅជួន បីន ភេទប្រុស សព្វថៃ្ងរស់នៅប្រទេសកាណាដា ជួបសម្ភាសន៍ជាមួយ ពេជ្រ សៀក ត្រូវជាបងស្រី រស់នៅភូមិប៉ា ខម ឃុំសំពងជ័យ ស្រុកជើងពៃ្រ ខេត្ដកំពង់ចាម។ យ៉េង ចូលធ្វើជា ទាហានខែ្មរក្រហមនៅឆ្នាំ១៩៧៣ នៅភូមិកកោះ ខេត្ដកំពង់ចាម ដោយការហៅរបស់ ទ្រីង និងស្រ៊ុន ដែលមេភូមិកកោះ ក្រោយមក ទៀតទៅធ្វើជាពេទ្យប្រចាំតំបន់ (មិនដឹងតំបន់ប៉ុន្មាន) ហើយចាប់ តាំងពីហ្នឹងមកគឺមិនដែលមកលេងផ្ទះទេ ធ្លាប់ផ្ញើររូបថតមកម្ដង តែមិនចាំឆ្នាំ មកដល់ស្រុកស្រួលបួល យ៉េង ធ្លាប់មកលេងបាន២ដង មកពីកាណាដា តែយ៉េង មិនដែលនិយាយ ប្រវត្ដិរបស់ខ្លួនប្រាប់បង ស្រីទេ។ នៅក្នុងរបបប៉ុល ពរ សៀក ត្រូវគេឱ្យប្រើជាន់អង្ការនៅ ភូមិកកោះ តែដោយសារតែការងារធ្ងន់ធ្ងរពេក សៀក បានសុំគេទៅ ច្រូតស្រូវវិញវាងាយស្រួលជាង ចំណែកប្ដី របស់គាត់គេឱ្យទៅរក ត្រី។ យូរៗបានមកលេងផ្ទះម្ដង ចំណែកឪពុកម្ដាយរបស់សៀក គឺគេឱ្យទៅមើល គោ។ នៅក្នុងជំនាន់ខែ្មរក្រហម សៀក មិនមានខ្វះខាតក្នុងការហូបចុកទេ គឺហូបចុកគ្រប់គ្រាន់ ពេលខ្លះ ហូបបបរមិនកើត គេឱ្យអង្ការមកដាំបាយនៅផ្ទះហូបទៀត ជួនកាល ប្រធានគាត់ឱ្យត្រីងៀត ផ្អក បើស្ការ ត្នោតវិញពេញៗកាលម៉ែល។

សៀក ធ្លាប់ឃើញគេវ៉ៃមនុស្សនៅស្ទឹងអូរកំបុត និងភូមិដែលគាត់ រស់នៅមានមន្ទីរសន្ដិសុខ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា