VICTIM OF TORTURE
Interviewed with Chann Phin, Female, 62yrs,Farmer, Living in Kraing Makakk Village, Ror Luos Subdistrict, Kandal Stung District, Kandal Province. Interviewed by:Chuong Sophearith. No.41pp
| Data Info ព័ត៌មានទិន្នន័យ | |
|
Record ID :
លេខឯកសារ :
|
VOT0216
VOT0216
|
|
Title :
ចំណងជើង :
|
Interviewed with Chann Phin, Female, 62yrs,Farmer, Living in Kraing Makakk Village, Ror Luos Subdistrict, Kandal Stung District, Kandal Province. Interviewed by:Chuong Sophearith. No.41pp
សម្ភាសជាមួយចាន់ ភិន ភេទស្រី អាយុ៦២ឆ្នាំ ជាកសិករ នៅភូមិក្រាំងម្កាក់ ឃុំរលួស ស្រុកកណ្ដាលស្ទឹង ខេត្ដកណ្ដាល។ សម្ភាសដោយៈជួង សុភារិទ្ធ ចំនួន៤១ទំព័រ
|
|
Document Date :
កាលបរិច្ឆេទឯកសារ :
|
2/02/2005
2/02/2005
|
|
Document Collection Date :
កាលបរិច្ឆេទប្រមូលឯកសារ :
|
4/26/05
4/26/05
|
|
Source :
ប្រភព :
|
DC-Cam VOT
DC-Cam VOT
|
| Notes កំណត់ចំណាំ | |
|
Summary :
សេចក្ដីសង្ខេប :
|
Chann Phin is PTSD victim. She got married when she was 17 years old. Her husband now is living in Kraing Makakk Village. She has 5 children. She has 8 siblings, but three of them died. Her father called Chann Sum died in 1976. Her mother died in the Khmer Rouge regime. In the Khmer Rouge regime, she was lacking of food, water, medical care,and shelter. She was brainwashed. She was close to death. She was forced to separate from her family members. She was in a situation where her life was in danger. Recently, she has recurrent thoughts of the most hurtful events. She feels as though the event is happening again. She has recurrent nightmares. She feels jumpy. She has difficulty in concentrating. She has trouble sleeping. She feels on guard. She is avoiding activities that remind her of the traumatic events. She feels as if she does not have a future. She is avoiding thoughts associated with the truamatic experience. She is sudden emotional. She feels that people do not understand clearly what happened to her. She feels hopelessness. She feels ashamed of the hurtful events that have happened to her. She spends time thinking about why these events happened to her. She feels there is no one she could rely on.
ចាន់ ផិនមានជំងឺបាក់ស្បាត។ គាត់រៀបការនៅពេលដែលគាត់មានអាយុ១៧ឆ្នាំ។ ប្ដីរបស់គាត់លូវរស់នៅភូមិក្រាំងម្កាក់។ គាត់មានកូន៥នាក់។ គាត់មានបងប្អូន៨នាក់ប៉ុនែ្ដបីនាក់ស្លាប់។ ឪពុករបស់គាត់ឈ្មោះចាន់ ស៊ុមស្លាប់នៅឆ្នាំ១៩៧៦។ ម្ដាយស្លាប់នៅជំនាន់ប៉ុល ពត។ នៅសម័យខែ្មរក្រហម គាត់ខ្វះខាតម្ហូបអាហារ ទឹក ថ្នាំព្យាបាល និងជម្រកស្នាក់នៅ។ គាត់ត្រូវគេអប់រំអោយផ្លាស់ប្ដូរគំនិត។ គាត់ជិតតែនឹងត្រូវស្លាប់ខ្លួន។ គាត់ត្រូវខែ្មរក្រហមបំបែកចេញពីសមាជិកគ្រួសារដោយបង្ខំ។ គាត់ជួបស្ធានការណ៍ដែលធើ្វអោយជីវិតគាត់រងគ្រោះថ្នាក់។ បច្ចុប្បន្ន គាត់ចេះតែធើ្វឱ្យនឹកឃើញជារឿយៗដល់ហេតុការណ៍ដ៏គួរអោយឈឺចាប់បំផុតរបស់គាត់។ គាត់គិតថាហេតុការណ៍ទាំងនោះកំពុងតែកើតមានឡើងជាថ្មីម្ដងទៀត។ គាត់យល់សប្ដិជារឿយៗ។ គាត់ឆាប់ភ្ញាក់ផ្អើល។ គាត់ពិបាកប្រមូលអារម្មណ៍គិតទៅលើអ្វីមួយ។ គាត់ពិបាកក្នុងការទទួលទានដំណេក។ គាត់ចេះតែធើ្វអោយប្រុងខ្លួនជានិច្ច។ គាត់ចង់ជៀសវាងនូវសកម្មភាពដែលធើ្វឱ្យគាត់នឹកដល់ហេតុការណ៍ក្រៀមក្រំចិត្ដរបស់គាត់។ គាត់គិតថាហាក់ដូចជាគាត់គ្មានថៃ្ងអនាគតទៅមុខ។ គាត់ចង់ជៀសវាងមិនឱ្យគិតអំពីហេតុការណ៍ដ៏ក្រៀមក្រំចិត្ដរបស់គាត់។ គាត់មានប្រតិកម្មភ្លាមៗពេលនឹកឃើញដល់ហេតុការណ៍គួរអោយឈឺចាប់របស់គាត់។ គាត់គិតថាអ្នកឯទៀតយល់ដឹងពុំច្បាស់លាស់អំពីរឿងរ៉ាវដែលកើតមានចំពោះគាត់។ គាត់មានការលំបាកក្នុងការបំពេញមុខងារផេ្សងៗ។ គាត់អស់សង្ឃឹម។ គាត់គិតថាគួរឱ្យអៀនខ្មាសអំពីហេតុការណ៍ដ៏ឈឺចាប់របស់គាត់។ គាត់ចេះតែធើ្វឱ្យគាត់ចំណាយពេលគិតឆ្ងល់ថាហេតុអី្វបានជាហេតុការណ៍ទាំងអស់នេះកើតមានឡើងចំពោះគាត់។ គាត់គិតថាដូចជាគ្មាននរណាម្នាក់គួរអោយពឹងពាក់បាន។
|
|
Copyright :
|
© DC-Cam |
|
រក្សាសិទ្ធិដោយ :
|
© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា |