Uy Rin

TKI0252

អ៊ុយ សារិន,

នៅរស់

ស្រី

«បច្ចុប្បន្ន អាយុ ៥៣ ឆ្នាំ

២១០២០៩០២ តាកែវ,បាទី, ពារាម, ពារាម

១៩៧៤????

ស្ម័គ្រចិត្ដ

អង្គភាពសហករណ៍ ខេត្ដបាត់ដំបង។

ភូមិភាគពាយ័ព្យ«៥០៦» ខេត្ដបាត់ដំបង។

កសិករ

អាត។

ធីខេអាយ០២៥២ ២០០៣០៨១៩ ភូមិពារាម ឃុំពារាម ស្រុកបាទី ខេត្តតាកែវ។ សម្ភាសដោយៈ អ៊ីសា ឧស្មាន និង សុខ វណ្ណៈ។ កំណត់សំគាល់ៈ អ៊ុយ រិន នៅរស់។ ជួបសម្ភាសជាមួយ អ៊ុយ រិន ជាម្ចាស់ប្រវត្តិរូប និង ភោគ សំឡី ត្រូវជាឪពុកមា។

អ៊ុយ សារិន ភេទស្រី អាយុ៥៣ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ សារិន មានប្ដីឈ្មោះ អាត សំអាង សព្វ ថៃ្ងរស់នៅភូមិពារាម ឃុំពារាម ស្រុកបាទី ខេត្ដតាកែវ។ សារិន មានឪពុកឈ្មោះ អ៊ុយ មុំ ម្ដាយ ឈ្មោះ ធាង ម៉ុន មានបងប្អូន៩នាក់ស្រី២ប្រុស៧ មានស្រុក កំណើតនៅភូមិឈើនាង ឃុំពារាម។ សារិន កាលពីតូចមិនបាន ចូលសាលារៀនសូត្រទេ ពេលធំពេញវ័យដឹងតែជួយធ្វើស្រែ ចម្ការឪពុក ម្ដាយ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៤ បានស្ម័គ្រចិត្ដចូលបដិវត្ដ តាមរយៈឈ្មោះ ម៉េត មូលហេតុនាំឱ្យចូលបដិវត្ដ មកពីមានការឈឺ ចាប់ជាមួយពួកវណ្ណៈសក្ដិភូមិ នាយទុនប្រតិកិរិយាដែលបានជិះ ជាន់មកលើប្រជាជន ក្រីក្រ ចូលដំបូងជួយធ្វើការងារនៅមន្ទីរ ឃុំ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលរបបខែ្មរក្រហមឡើងកាន់អំណាច អង្គការបានចាត់តាំងឱ្យទៅធ្វើការនៅស្រែអំបិល ខេត្ដកំពត បែកចេញពីក្រុមគ្រួសារ ទោះបីយើងមិន ចង់ទៅក៏មិនបានដែរ។ ពេលចេញមកជិះឡានតាមផ្លូវមិនបានស្គាល់ភូមិសាស្រ្ដទេ មិនថាដល់ត្រឹមណា អីត្រឹមណាទេ តែពេលមកដល់ចំណាំកនែ្លងសេះ ស តែមិនបានរស់នៅជិតនេះទេ អង្គការបញ្ជូនឱ្យទៅ រស់នៅ ត្រោយកោះមានសុទ្ធតែនារីរាប់រយនាក់ មានខាងបុរសពីរបីនាក់ ប៉ុណេ្ណាះសម្រាប់មើលម៉ាស៊ីន។ ធ្វើស្រែអំបិលយើងត្រូវនាំគ្នា លើកទំនប់ជុំវិញ ហើយបុកដីបង្ហាប់ខ្លាំងមែនទែន រួចហើយបង្ហូរទឹក សមុទ្របញ្ជូលស្រែហាលថៃ្ងដល់ស្ងួតទឹកកកជាអំបិលបាននាំគ្នា កាប់គាស់ នាំគ្នារែកយកមកទុកក្នុងឃ្លាំង ហើយអង្គការដឹកយកទៅ តំបន់ផេ្សងៗទេ ប្រហែលជាយកឱ្យប្រជាជនដែលរស់នៅតាម សហករណ៍ហូប។ ការងារស្រែអំបិលធ្វើការងារខ្លាំងណាស់ ជួនណាធ្វើការរែកអំបិលទាំងយប់ ព្រោះខែខ្លះជិតដល់រដូវ ធ្លាក់ភ្លៀងឱ្យតែឃើញរៀងងងឹតនាំគ្នាកើបអំបិលភ្លាម។ នៅពេលកម្មករមានជំងឺមានពេទ្យមកព្យាបាល ដល់កនែ្លងលើកលែង តែឈឺធ្ងន់បានបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ។ សារិន តាំងពីចេញទៅ ធ្វើការនៅស្រែអំបិល មិនដែលបានមកលេងស្រុកកំណើតវិញទេ សារិន មិនចេះអក្សរទេ ហើយបានពឹងឱ្យមិត្ដភក្ដិជួយ សរសេរ សំបុត្រមកលែងឪពុកម្ដាយ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧៧៨ អង្គការបាន ជ្រើសរើសប្រវត្ដិរូបមួយ ចំនួនដែលមានស្រុកកំណើតនៅខេត្ដ តាកែវ អង្គការបញ្ជូនឱ្យមកខេត្ដបាត់ដំបង។ សារិន បានមកដល់ ខេត្ដបាត់ដំបង អង្គការចាត់តាំងឱ្យចុះទៅតាមភូមិ ឈ្មោះភូមិ អន្លង់វិល ដំបូងអង្គការចាត់តាំងឱ្យគ្រប់ គ្រងកុមារអាយុ១០ឆ្នាំ ដល់១៤ឆ្នាំ ដឹងនាំឱ្យធ្វើការងារ ដូចជាបោចសេ្មៅ រែកដី ហើយ មានបង្រÃៈន អក្សរនិងលេខមួយថៃ្ងបានមួយម៉ោង តែកេ្មងៗទាំង នោះគ្មានរបបអាហារគ្រប់គ្រានទេ។ នៅពាក់ កណ្ដាលឆ្នាំ១៩៧៨ សារិន អង្គការចាត់តាំងឱ្យមកខាងសហករណ៍វិញ ធ្វើការងារតាម កងចល័តដក ស្ទូង លើកទំនប់ប្រឡាយ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ សារិន បានរត់ទៅជាយដែនថៃ រួចហើយឆ្លងដីថរសៃ់នៅ ក្នុងជុំរំរហូត ដល់ឆ្នាំ១៩៩១ មានខាងអង្គការដឹកជនភាសខ្លួនណាដែលស្ម័គ្រ ចិត្ដវិញត្រឡប់មកស្រុក កំណើតវិញ ពេលនោះ សារិន និងគ្រួសារបានវិញមកស្រុកកំណើតវិញ សព្វថៃ្ងប្រកបរបរធ្វើស្រែ ចម្ការ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា