Im yon

KPI0004

អឹម រ៉ែន

នៅរស់

អាយ០២១៧០

ស្រី

«អាយុ ១៤ ឆ្នាំសម័យខែ្មរក្រហម។ អាយុបច្ចុប្បន្ន ៤២ឆ្

០៧០៣០៨០៥ ខេត្ដកំពត, ស្រុកឈូក, ឃុំល្បើក, ភូមិត្រពាំ

១៩៧៤????

គេរើសឱ្យចូលបដិវត្ដន៍

មន្ទីរផ៥

១២?????? ភ្នំពេញឆ្នាំ១៩៧៦????

កងចល័តឆ្នាំ១៩៧៥????ពេទ្យនៅមន្ទីរពេទ្យ៦មករា

ពៅ គ្រូបង្រៀន,

ថា ពេទ្យ, ឈៀវ គណៈស្រុក, ជួប គណៈឃុំ,

ខេភីអាយ០០០៤ ២០០៤០៦១០ នៅភូមិត្រពាំងគគីរ ឃុំល្បើក ស្រុកឈូក ខេត្តកំពត។ សម្ភាសដោយៈ ឡុង ដានី។ កំណត់សំគាល់ៈ ជួបសម្ភាសន៍ជាមួយ អឹម យ៉ុន ដែលជាម្ចាស់ ប្រវត្តិរូប។

អឹម យ៉ុន ហៅ អឹម រ៉ែន ភេទស្រី រស់នៅភូមិត្រពាំងគគីរ ឃុំល្បើក ស្រុកឈូក ខេត្ដកំពត។ យ៉ុន កើតនៅភូមិត្រពាំងគគីរ ឃុំល្បើក ស្រុកឈូក ខេត្ដកំពត។ ឪពុករបស់យ៉ុនឈ្មោះ គីម និងម្ដាយឈ្មោះ កូវ។ យ៉ុន មានបងប្អូន៨នាក់ ប្រុស៣នាក់ និងស្រី៥នាក់ ហើយយ៉ុន ជាកូនទី២។ យ៉ុន រៀនបានត្រឹម ថ្នាក់ទី២ មិនសូវចេះអក្សរទេ។ ពេលនៅកងកុមារ យ៉ុន បានរៀនមួយម៉ោងក្នុងមួយថៃ្ង ហើយការងារគឺ កាប់ទន្រ្ទានខេត្ដ ដើររែកអាចម៍គោ ហើយបែកពីឪពុកម្ដាយទៀត។ កងចល័តរបស់យ៉ុន នៅកោះស្លា បែកពីឪពុកម្ដាយតាំងពីកេ្មងរហូតដល់នារី ហើយមានប្ដីទៀតអត់ដែលបានមកលេងឪពុកម្ដាយគេអត់ ឱ្យ្យមកទេ។ បន្ទាប់ពីនៅកងកុមាររហូតដល់ចូលកងនារីរែកដី នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៧ យ៉ុន គេរើសឱ្យ្យធ្វើជា ពេទ្យនៅភ្នំពេញ។ ពេលធ្វើដំណើរមកតាមផ្លូវគឺឈប់សំរាកម្ដងនៅតាកែវគេរៀបបាយនៅមន្ទីរ ពេលហ្នឹងយ៉ុន មិនដឹងជាហូបអីពុលជិតស្លាប់។ មុនពេលចេញដំណើរអង្គការមិនបានប្រាប់ថាទៅណា ទេ យ៉ុន ចេះតែទៅព្រោះខ្លាចអង្គការ ទោះគេយកទៅសម្លាប់ចោលក៏មិនដឹង យកទៅទម្លាក់ទឹកក៏មិនដឹងដែរ។ ពេលមកដល់ភ្នំពេញក៏យ៉ុន មិនស្គាល់ថាភ្នំពេញដែរ។ ក្នុងឡានដែលយ៉ុនជិះមានសុទ្ធតែនារី ហើយមានយុទ្ធជនតែម្នាក់គត់ឈ្មោះថា។ ពេលទៅដល់ភ្នំពេញដំបូងចូលទៅផ៥ កនែ្លងរៀនបចេ្ចកទេស នៅជិតទួលទំពូង។ កនែ្លងផ៥គេបង្រៀនចាក់ថ្នាំ រៀនមើល រៀនវះកាត់។ ពេលទៅដល់ដំបូង គេហៅឱ្យទៅរៀនមើល ឆ្អឹងដៃ ឆ្អឹងជើង គេដោតពេញអគារ ហើយគេអោយយើងមើលតាមគន្លាក់ជើង គន្លាក់ដៃ។ បើយើងចូលឆ្មបទៅរៀនខាងឆ្មប តែយើងអត់ចេះអក្សរទេគ្រាន់តែបានមើលនឹងភ្នែក។ ពេលហ្នឹងគឺរៀនជាក់សែ្ដង ហើយថៃ្ងណាក៏ហូបសាច់ និងល្ពៅធំៗ យ៉ុនមានចម្ងល់ក៏លួចទៅមើលឃើញគេកាប់សេះអោយហូប យ៉ុន មានជំងឺដល់រាល់ថៃ្ង។ បើពេលនៅកងចល័តគឺហូបតែក្ដាម ខ្យង សម្លរព្រលិតរាល់ថៃ្ង។ ពេលនៅផ៥ គឺមានត្រាំសាកសពសំរាប់រៀនជាក់សែ្ដង ហើយយ៉ុន គឺខ្លាចខេ្មាច មិនហ៊ានដើរទៅណាពេលយប់ទេ មានពេលមួយឆក់ខ្សែភ្លើងដេកគរគ្នា។ ពេលទៅពេទ្យព៦ អ្នកបង្រៀនជាជនជាតិចិន មាន#នាក់ និងគណៈមន្ទីរឈ្មោះពៅ។ ជនជាតិចិន បង្រៀនចាក់ថ្នាំ លាងរបួស ជូតរបួស ព្រោះយ៉ុន យកខាងផ្នែករបួស។ ពេលហ្នឹងយ៉ុន គេរើសអោយទៅពេទ្យ៦មករា។ ពេលព្រឹកឡើងចេញព្យាបាលអ្នកជំងឺ ដល់ថៃ្ងឡើងរៀន ហើយល្ងាចចេញព្យាបាលទៀត។ ចំពោះដប ថ្នាំគឺមានសរសេរអក្សរខែ្មរហើយបានមានអក្សរចិន ពីក្រោម។ យ៉ុន នៅមន្ទីរពេទ្យ^មករា រហូតដល់ ពេលដែលវៀតណាមចូលមករំដោះ។ នៅពេលដែលរបបខែ្មរដួលរលំ យ៉ុន ត្រូវខែ្មរក្រហមដឹកតាម រទេះភ្លើងទៅខេត្ដបាត់ដំបង ហើយបន្ដដំណើរទៅជិតដល់ថៃ ឃើញផ្លូវតូចៗក៏បកត្រឡប់មកក្រោយ វិញ ពេលទៅដល់ថៃគឺអត់មាន អង្ការ អត់មានស្រូវ ហូបតែក្ដួចមួយខែកន្លះ យ៉ុន ហូបក្ដួចអត់ស្គមទេគឺធាត់។ ដល់បកមកវិញគឺចូលពៃ្រ គ្រី ពេលហ្នឹងអត់គ្រប់មុខតាំងពីថ្នាំពេទ្យ អំបិល អង្ការ សម្ភារគ្រប់មុខ សមេ្លៀកបំពាក់ ពេលហ្នឹងជួបនឹង កងទ័ពវៀតណាមប្រុសៗអត់ហ៊ានជួបទេ ខ្លាចវៀតណាមធ្វើបាបបានឱ្យ្យយ៉ុន ទៅហើយយ៉ុន ទៅជួបគឺ អត់អីទេ ក៏បានទៅហៅប្រុសៗឱ្យ្យចូល ពេលហ្នឹងមានពួកស្រុកនៅទនេ្លសាបហ្នឹងមកទទួល ហើយមានអ្នកខ្លះពុលក្ដួច គេដឹកតាមទូក។ ពេលចូលសារភាពហើយគេបានឱ្យ្យយ៉ុន រៀនសូត្រ ហើយគេបើកជាអង្ការ ថ្នាំពេទ្យ ក្រណាត់ កន្សែង។ ក្រោយមកយ៉ុន ក៏មិនបានត្រឡប់មកស្រុកកំណើតទេគាត់ទៅតាមប្ដីនៅកំពង់ធំ។

ឃើញគេហៅពួក១៧មេសាទៅរៀនសូត្រ

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា