Chheun Phon

KPI0133

នៅរស់

បច្ចុប្បន្នអាយុ៤៥ឆ្នាំ

០៧០៤០៧០៥ ខេត្ដកំពត ស្រុកជុំគីរី ឃុំត្រពាំងរាំង ភូម

១៩៧៦????

ប្រធានភូមិនាំគាត់ចូល

អង្គភាពជនពិការ

តាខ្មៅ

ពេទ្យឆ្នាំ១៩៧៨

មុំ មេកង

អ៊ុង ប្រធានភូមិ

ខេភីអាយ០១៣៣ ២០០៤០៦២២ ភូមិអូរ ឃុំត្រពាំងរាំង ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ សម្ភាសដោយៈ ផាន់ សុជា។ កំណត់ សំគាល់ៈ ជួបសម្ភាសន៍ជាមួយម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។ គាត់ប្រាបថា សព្វថៃ្ងគាត់មានកូនស្រី៣ ប្រុស២។ គាត់មិនបានរៀនសូត្រទេ កាលពីគាត់នៅតូច។ នៅឆ្នាំ១៩៧៦ ប្រធានភូមិបានឱ្យគាត់ចូល ធ្វើកងចល័ត។ តំបូងគេឱ្យទៅធ្វើការនៅទំនប់រំលេច មួយខែ ក្រោយមកគេផ្លាស់ប្តូរទៅកោះស្លាវិញ។ នៅបាន៣៤ខែ គេក៏ បញ្ជូនគាត់ទៅនៅតាខ្មៅដើម្បីបម្រើជនពិការនៅក្នុងពេទ្យ។ ១ខែ ក្រោយមកគាត់ទៅភ្នំពេញដាំបនែ្ល។ នៅទីនោះគាត់មិនដែលបាន មកលេងផ្ទះនោះទេ។

ឈឺន ផុន ហៅម៉ម ផុន ភេទស្រី អាយុ៤៥ឆ្នាំ រស់នៅភូមិអូរ ឃុំត្រពាំងរាំង ស្រុកជុំគិរី ខេត្ដកំពត។ គ្រួសាររបស់ផុន ឈ្មោះ ហេង នៅ អាយុ៣៧ឆ្នាំ និងមានកូន៥នាក់ ស្រី៣នាក់ និងប្រុស២នាក់។ ឪពុករបស់ផុនឈ្មោះ ម៉ម ឈឿន និងម្ដាយឈ្មោះ ស៊ឹម ញ៉ាញ់។ ផុន ចូលកង ចល័តឆ្នាំ១៩៧៦ តាមរយៈមេភូមិអូរមាសចូលឈ្មោះមិត្ដអ៊ុង(ប្រុស)។ មុនដំបូងមេភូមិមកចុះឈ្មោះ ហើយគេហៅឱ្យទៅរែកដី អត់មានសួរយើងទេ បើយើងអត់ទៅគឺគេហៅឈ្លបមកនាំទៅ។ ជំនាន់ដែល ផុន ទៅដំបូងមានគ្នា៣នាក់ ឈ្មោះ ហន និងយ៉ាវ។ មុនដំបូងទៅលើកទំនប់ម្លិចបានមួយខែដូរទៅទំនប់ កោះស្លា(ចល័តឃុំ) ហើយសុទ្ធតែការងារលំបាក ហើយហូបចុកក៏មិនគ្រប់គ្រាន់។ អ្នក១៧មេសា ក៏ធ្វើការជាមួយគ្នាដែរ។ នៅពេលដែលអ្នកមូលដ្ឋានមានការទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នក១៧មេសា ហើយ ឈ្លប ឬប្រធានក្រុមដឹងគេមានការកសាងអ្នកមូលដ្ឋាន។ អ្នក១៧មេសា មានខ្លះកូនកាត់ចិន និងខ្លះជា ជនជាតិចាម។ មែកងរបស់ផុងឈ្មោះ មុំ(ស្រី)។ ចំពោះការហូបចុកគឺគេដាក់ខ្លាញ់ជ្រូកឱ្យចាមហូប ជនជាតិចាមចេះតែទ្រាំហូបទៅ បើមិនហូបគឺគេធ្វើបាប ហើយផុន ឧស្សាហ៍គេនាំជនជាតិចាមដែលមិន ហូបសាច់ជ្រូកហ្នឹងទៅញឹកណាស់ តែមិនដឹងថាគេយកទៅណា មិនមែនតែជនជាតិចាមទេដែលគេយក ទៅ តែខែ្មរបើមិនធ្វើការ ឧស្សាហ៍ឈឺ ក៏គេយកទៅបាត់ដែរ គេថាយកទៅកងខ្ជិល។ ផុន ធ្លាប់ឈឺ រាគសុទ្ធតែឈាម ហើយគេថាផុន ហ្នឹងឈឺពុតទៀត ឈឺមិនហ៊ានឈប់ផងក៏គេយកទៅកងខ្ជិលដែរ។ ផុន ធ្លាប់ឃើញគេចាក់ទឹកឱ្យអ្នកជំងឺ ហើយអ្នកជំងឺហ្នឹងក៏ស្លាប់ទៅ ពេលដែលផុនទៅសំរាកព្យាបាលនៅ ពេទ្យ១អាទិត្យ ហើយផុន លែងហ៊ានឈឺទៀតហើយ។ ផុន នៅកោះស្លារហូតគេបញ្ជូនមកភ្នំពេញ តាមឡានប្រហែលជា៣០នាក់។ មុនដំបូងទៅដល់តាខ្មៅនៅជាប់មាត់ស្ទឹង ហើយបម្រើឱ្យជនពិការ ដូចជាបម្រើបាយ ទឹក បោកខោអាវ ហើយអ្នកពិការប្រហែល២៣ពាន់នាក់ ពេលខ្លះធ្វើមិនទាន់ពួក គាត់ស្ដីឱ្យដែរ។ អ្នកពិការក៏មានស្នើនារីៗឱ្យរៀបការជាមួយគាត់ដែរ បើបាន៤៥គូទើបគេរៀប ម្ដង។ នៅក្នុងក្រុមរបស់ផុន ក៏បាត់ខ្លួនដែលគេថាយកទៅរៀនសូត្រនៅនីរតី អស់ប្រហែល៤៥នាក់ សុទ្ធតែប្រុស ហើយអត់ដែលឃើញមកវិញ មានតែគេសម្លាប់ចោល។ ក្រោយមកផុន មកដាំបនែ្លនៅ ក្បាលជ្រោយ ដែលឈ្មោះ លីម(ប្រុស) ជាអ្នកគ្រប់គ្រង ហើយនៅហ្នឹងស្រួលជាងនៅលើកទំនប់ កោះស្លា ហូបបានគ្រប់គ្រាន់។ ហើយក៏បែកភ្នំពេញគឺក្រុមរបស់ផុន ជិះតាមរថភ្លើងរហូតដល់បាត់ដំបង ហើយទៅរស់នៅកំពង់សោម រហូតស្រុកស្រួលបួលទើបត្រឡប់មកផ្ទះ។

ឃើញខែ្មរក្រហមយកមនុស្សទៅសម្លាប់

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា