Neak Khom

KPI0136

ប៉ោ ខុម

នៅរស់

«អាយុ៤១ឆ្នាំ»

០៧០៤០៧០៣ ខេត្ដកំពត ស្រុកជុំគិរី ឃុំត្រពាំងរាំង ភូម

១៩៧៧????

ត្រូវគេជ្រើសរើសឱ្យធ្វើបដិវត្ដន៍

មន្ទីរពេទ្យជនពិការ

តាខ្មៅឆ្នាំ១៩៧៨????

កម្មករនៅតាខ្មៅ

ហឿន ប្រធានកង, រិន ប្រធានមន្ទីរតាខ្មៅ

ខេភីអាយ០១៣៦ ២០០៤០៦២៣ ភូមិតារាជ ឃុំត្រពាំងរាំង ស្រុកជុំគីរី ខេត្តកំពត។ សម្ភាសដោយៈ ផាន់ សុជា។ កំណត់ សំគាល់ៈ ជួបសម្ភាសន៍ជាមួយម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។ គាត់រៀនបាន ថ្នាក់ទី៣។ ក្រោយមកគាត់ត្រូវគេជ្រើសរើសឱ្យចូលនៅកង កុមារ។ ឆ្នាំ១៩៧៨ គេតំរូវឱ្យគាត់ទៅភ្នំពេញ និងស្នាក់នៅ កនែ្លងស្តាត។ ២៣ថៃ្ងក្រោយមកគេឱ្យគាត់ទៅស្នាក់នៅមន្ទីរ តាខ្មៅវិញ។ ពួកគេឱ្យគាត់មើលកេ្មងៗ និងស្រោចដំណាំ។ បែក១៩៧៩ ទើបគាត់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។

នាក់ ខុម ហៅប៉ោ ខុម អាយុ៤១ឆ្នាំ រស់នៅភូមិតារាជ ឃុំត្រពាំង រាំង ស្រុកជុំគិរី ខេត្ដកំពត។ ឪពុកឈ្មោះ ប៉ោ នាក់ ហើយម្ដាយ ឈ្មោះ ភិន សាន និងមានបងប្អូន៨នាក់។ ខុម រៀនបានតិចតួច នៅសាលាវត្ដចក ហើយនិងរៀនតាមពៃ្រដំបូក។ ក្រោយមកគេ ឱ្យទៅកងចល័ត ចូលជាកុមារ ដោយ រែកដីនៅទំនប់ស្រុកអូរ ហើយឆេ្លÃៈតពេលថៃ្ងត្រង់រៀន ដល់ម៉ោង១ចូលធ្វើការវិញ ពេលខ្លះ លើក ប្រព័ន្ធភ្លឺស្រែ។ កាលហ្នឹងមានការដឹកនាំពីគ្រូឈ្មោះ ប៊ុន ណែត បង្រៀនផង ដឹកនាំឱ្យធ្វើការផង ហើយកាលហ្នឹងមានសៀវ ភៅរៀនទៀត តែអត់ចាំឆ្នាំ។ បើខែវស្សាគឺចុះមកធ្វើស្រែនៅ តាមភូមិ អត់លើកទំនប់ទេ។ នៅពេលដែលខុម រាងធំបន្ដិចគេឱ្យ ទៅម្លិចរែកដី ដែលម្លិចស្ថិតនៅឃុំត្រពាំងរាំង ស្រុកឈូក ហើយប្រធានឈ្មោះ ហឿន។ ខុម នៅម្លិចបាន១ឆ្នាំក៏ចេញទៅ នៅភ្នំពេញឆ្នាំ១៩៧៨ ដោយប្រមូលគ្នាមកជុំនៅស្រុកឈូក ទាំងអ្នកនៅកោះស្លា នៅម្លិច ហើយជិះឡានមកភ្នំពេញទាំងអស់ គ្នា។ ទៅភ្នំពេញដំបូង ខុម ទៅនៅស្ដាតបាន២៣ថៃ្ងចំចូលឆ្នាំ នៅហ្នឹងហាក់បែ្លកពីនៅលើកទំនប់ ហើយ ខុមក៏សប្បាយចិត្ដ ព្រោះទៅដល់ដំបូងសំបូរត្រីសាច់ នឹកឃើញកាលនៅលើកទំនប់ ហូបមិនឆែ្អត ហើយសុទ្ធតែ រុយ ទៅដល់នោះឃ្លានហូប ហើយងូត សុទ្ធតែទឹកម៉ាស៊ីន ដល់អីចឹងប្រធានគេស្ដីឱ្យហើយ គេដកឱ្យទៅនៅ តាខ្មៅ។ កាលនៅស្ដាតមានលេងសៀក សិល្បៈ លេ្ខានបាសាក់ ក្រោយពីចូលឆ្នាំ ១៤ថៃ្ងបានគេឱ្យចេញទៅតាខ្មៅ។ ពេលទៅ តាខ្មៅគឺទៅនៅមន្ទីរបំប៉នជនពិការ។ ជនពិការទាំងអស់ យកចេញ ពីពេទ្យលោកសង្ឃ និងពេទ្យចិន ពេលដែលជំងឺរាងគ្រាន់បើ គេដឹក យកទៅ តាខ្មៅ កនែ្លងហ្នឹងអត់មានពេទ្យទេ គឺបំប៉នជនពិការតែ ម្ដង។ តារិន ជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅកនែ្លងជនពិការ។ ខុម គេឱ្យដាំ បាយ, បោកខោអាវ ហើយជំរះសេ្មៅក្នុងសួន។ នៅតាខ្មៅ មិន ដល់មួយឆ្នាំផង គេដកខុម ឱ្យមកនៅជិតវាំង ដោយមើលថែកុមារ និងស្រោចខ្ទឹម នៅក្បាលជ្រោយ។ កូនៗរបស់អ្នកធ្វើការ មន្ទីរ ហ្នឹងយកមកឱ្យខុម មើល ហើយមានមីងមួយទៀតឈ្មោះ សង់ ជួយមើលដែរ ហើយកេ្មងៗ មាន៣៤នាក់។ ពេលដែលបែក វៀតណាមគឺម្ដាយគេមកយកកូនគេទៅវិញ។ ពេលហ្នឹងខុម រត់ឡើង ឡានទៅរហូតដល់ពោធិ៍សាត់ បាត់ដំបង ស្វាយស៊ីសុផុន ហើយក៏បកត្រឡប់មកវិញ មករស់នៅស្រុក កំណើតដល់សព្វថៃ្ង។ ខុម ធ្លាប់ឃើញគេសម្លាប់មនុស្សដោយចង បណ្ដើរជាខ្សែៗនៅ ពៃ្រពពាល ហើយឃើញច្បាស់វ៉ៃនឹងដំបង, ចប ហើយស្គាល់អ្នក ដែលស្លាប់ឈ្មោះ ឈុំ។

ឃើញខែ្មរក្រហមវ៉ៃមនុស្សនឹងដំបងនៅពៃ្រពពាល ក្នុងភូមិតារាជ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា