Saroeun

សារឿន សារុំ

ស្រី

នៅរស់

ខេអេសអាយ០០៣២ ២០០៥១២១៧ ភូមិច្រកត្រាច ឃុំមហាសាំង ស្រុកភ្នំស្រួច ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ សម្ភាសដោយ ឡុង ដានី។ កំណត់សំគាល់ៈ ជួបជាមួយ ញ៉ាន សារឿន អាយុ ៤៥ ជាម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។

«សម័យខែ្មរក្រហមអាយុ ១៨ ឆ្នាំ។ បច្ចប្បន្នអាយុ ៤៥ ឆ្

១៩៧៣????

ស្ម័គ្រចិត្ដ

អង្គភាពពេទ្យ ៦ មករា

នារីពេទ្យ ៦ មករា

មជ្ឈិម«១២»ភ្នំពេញ។

ពឿន ប្រធានពេទ្យ ៦ មករា

សា រឿន ហៅ សារុំ ភេទស្រី អាយុ៤៥ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ រឿន មានប្ដីឈ្មោះ សារិន មានកូនចំនួន៤ នាក់ស្រី២ប្រុស២ សព្វថៃ្ងប្រកបមុខរបរធ្វើស្រែចម្ការ រស់នៅច្រកត្រាច ឃុំមហាសាំង ស្រុកភ្នំស្រួច ខេត្ដ កំពង់ស្ពឺ។ រឿន មានឪពុកឈ្មោះ ជុន ម្ដាយឈ្មោះ តុំ មានបងប្អូន៤នាក់។ រឿន ធ្លាប់រៀនបាន ត្រឹមថ្នាក់ទី ១១ឪចាស់ឱ ឈប់រៀនដោយសារកើតមាន រដ្ឋប្រហារទម្លាក់សមេ្ដចសីហនុ នៅឆ្នាំ១៩៧០។ បន្ទាប់មកប្រជា ជននាំគ្នារត់ចូលពៃ្រទៅរស់នៅក្នុងទឹកដីរំដោះរហូតដល់ស្រុកបសេដ្ឋ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៣ រឿន បានស្ម័គ្រចិត្ដចូល បម្រើចលនាខែ្មរក្រហម មុនដំបូងអង្កាការចាត់តាំងឱ្យធ្វើពេទ្យឃុំ ជួយព្យាបាលប្រជាជនដែលមានជំងឺគ្រុនចាញ់ រហូតដល់ឆ្នាំ១៩ ៧៥។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលរបបខែ្មរក្រហមឡើងកាន់អំណាច រឿន អង្គការបញ្ជូនឱ្យទៅធ្វើ ការស្រែអំពិលខេត្ដកំពត។ នៅធ្វើការ ងារស្រែអំបិលមានកងនារីរាប់រយរាប់ពាន់នាក់នាំគ្នាធ្វើស្រែអំបិល កាល នោះអំបិលធ្វើបានច្រើនណាស់ មិនដឹងជាអង្គការយក ទៅខាងណាខ្លះទេ ប្រធានវរៈដឹកនាំកម្លាំងចុះធ្វើការងារផ្នែក នារីឈ្មោះ សារ៉ុន។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ អង្គការបានជ្រើសរើសកង នារីមួយចំនួនឱ្យមកធ្វើការងារនៅភ្នំពេញវិញ ពេលនោះ រឿន បានមកដល់ភ្នំពេញ អង្គការឱ្យចូលធ្វើការនៅក្នុងមន្ទីរ ពេទ្យ៦មករា។ រឿន បានរៀនសូត្រមុខ វិជ្ជាពេទ្យជាមួយជន ជាតិចិន មានអ្នកចាំបកប្រែឱ្យស្ដាប់ ទោះបីយ៉ាងណាជួប ការលំបាកណាស់ ព្រោះកេ្មងៗ យកមកពីស្រុកស្រែភាគ ច្រើនមិនចេះអក្សរខែ្មរផង គឺរៀនចំណាំថ្នាំច្រើនជាង។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧៧៨ មាន យោធាខែ្មរក្រហមជាច្រើនត្រូវ របួសដោយសារធ្វើសង្គ្រាមជាមួយប្រទេសវៀតណាម។ រឿន ជាអ្នកលាង របួសនិងចាក់ថ្នាំឱ្យអ្នកជំងឺ កាលនោះប្រធាន មន្ទីរពេទ្យឈ្មោះ ពឿន និងលោកស្រីអៀង ធិរិទ្ធ ជាប្រធានសង្គម កិច្ច។ កាលនោះមានជនជាតិចិនមានកូនរ៉េខាងជើងមកទស្សនៈ កិច្ចនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ ឃើញលោកអៀង សារី ដឹកនាំភ្ញៀវ មកទស្សនៈនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យផ្ទាល់។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ សារឿន បានរត់ឡើងរថភើ្លងទៅដល់ខេត្ដបាត់ ដំបង ហើយចុះបន្ដ ដំណើរទៅដល់ព្រំដែនថៃ ដោយជួបការលំបាកពេកក៏រក ផ្លូវត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា