Suos Len

គីន

នៅរស់

ស្រី

«សម័យខែ្មរក្រហមអាយុ ១៧ ឆ្នាំ។ បច្ចុប្បន្នអាយុ ៤៤ ឆ

០៥០៥០៤០៣ ខេត្ដកំពង់ស្ពឺ ស្រុឧត្ដុង្គ ឃុំកេ្សមក្សាន

១៩៧៥????

បង្ខំ

អង្គភាពពេទ្យ ព១

យុទ្ធនារីពេទ្យ

ខេអេសអាយ០០៨៥ ២០០៥១១១០ ភូមិត្រពាំងត្រឡូង ឃុំកេ្សមក្សាន ស្រុកឧត្តង្គ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ សម្ភាសដោយ សុខ វណ្ណៈ។ កំណត់សំគាល់ៈ ជួបជាមួយ សួន ឡេន ជាម្ចាស់ប្រវ ត្តិរូប។

សួន ឡេន ហៅ គីន ភេទស្រី អាយុ៤៤ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ ឡេន មានប្ដីឈ្មោះ សន មានកូនចំនួន៥ នាក់ សព្វថៃ្ងប្រកបរបរ ធ្វើស្រែចម្ការ រស់នៅភូមិត្រពាំងត្រឡូង ឃុំក្សោមក្សាន្ដ ស្រុកឧត្ដុង្គ ខេត្ដកំពង់ស្ពឺ។ ឡេន មានឪពុកឈ្មោះ សួន ម្ដាយឈ្មោះ កែម មានបងប្អូនចំនួន៦នាក់។ ឡេន កាលបីតូចមិនបានចូលសា លារៀនទេ ព្រោះប្រទេសជាតិកើតមានសង្គ្រាមទម្លាក់គ្រាប់។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលរបបខែ្មរក្រហមបានទទួល ជ័យជម្នះ អង្គការបានប្រផ្ដុំប្រជាជនឱ្យធ្វើងារងាររួម ហូបបាយរួមនៅតាម សហករណ៍។ ឡេន អង្គការបាន បំបែកចេញពីឪពុកម្ដាយឱ្យទៅធ្វើ ការងារនៅក្នុងកងចល័តស្រុក លើកទំនប់ជីកប្រឡាយនិងចាំចាប មិនមានអាហារ ហូបចុកគ្រប់គ្រាន់។ នៅឆ្នាំ១៩៧៨ អង្គការបានចុះមកជ្រើសរើសប្រវត្ដិរូបឱ្យទៅធ្វើការងារនៅភ្នំពេញ ពេល នោះ ឡេន មានឈ្មោះ ឡើងលើរថយន្ដធ្វើដំដៅ សំដៅទៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដោយមិនបានប្រាប់ឪពុកម្ដាយឱ្យបាន ដឹងទេ ព្រោះអង្គការប្រាប់ថា មិនអីទេ ចាំអង្គការប្រាប់តាមក្រោយ។ ឡេន បានទៅដល់ភ្នំពេញ មានចិត្ដ សប្បាយរីករាយ ព្រោះមានអាហារហូបចុកគ្រប់គ្រាន់ ការងារមិនសូវធ្ងន់ដូចនៅស្រុក កំណើតទេ។ ឡេន អង្គ ការចាប់ផេ្ដីមឱ្យរៀនអក្សរខែ្មរផង និងរៀនមុខវិជ្ជាពេទ្យនិងរៀបរបៀបថែទាំងកេ្មងៗ កាលនោះមាន ជនជាតិចិន ជាអ្នកបង្រៀនហើយមានខែ្មរយើងចេះភាសាចិន ចាំជួយបកប្រែ។ ឡេន អង្គការចាត់តាំងឱ្យមកធ្វើការនៅក្នុង មន្ទីរពេទ្យព១មើលកេ្មងៗតូចៗមិនទាន់ចេះដើរផង នៅដេកលើគ្រែនៅឡើយឱ្យវាបៅទឹកដោះគោនិងផ្លាស់ សម្លៀកបំពាក់ឱ្យវា ងូតទឹកលាងអាចម៌ មុនដំបូងខ្ពើមមិនចង់ធ្វើទេ តែមិនអាចប្រកែកបាន។ នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ មានបុគ្គលិក ប្រហែលជា១០០នាក់ អង្គការចាត់តាំងឱ្យធ្វើការផេ្សងៗគ្នា។ ឡេន មើលថែកេ្មងៗរាប់រយនាក់ តែមិនដែលឃើញឪពុកម្ដាយរបស់ពួក គេទេ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ មុនវៀតណាមវាយចូលដល់មួយថៃ្ង អង្គការ បានឱ្យបុគ្គលិកនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យនាំកេ្មងៗទាំងអស់ឱ្យឡើងរថភ្លើងជិះសំដៅទៅខាងខេត្ដបាត់ដំបង នៅក្នុងបន្ទប់រថ ភ្លើង ឃើញមានយោធាមានរបួសច្រើនណាស់ទៅជាមួយដែរ។ ពេលរថភ្លើងបានទៅដល់ខេត្ដបាត់ដំបង នាំគ្នា ចុះដើរបន្ដទៅ ក្នុងពៃ្រដូចនេះកេ្មងៗមួយចំនួនមិនដឹងជាទៅណាខ្លះទេ ព្រោះមិនអាចពីណាជួយពីណាបានទេ។ ឡេន ជួបការលំបាកពេក ក៏រកផ្លូវត្រឡប់មកផ្ទះវិញនៅឆ្នាំ១៩៧៩។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា