Hang Hoeun

KSI0058

នៅរស់

ប្រុស

«បច្ចុបន្នអាយុ ៤៧ ឆ្នាំ»

០៥០៣០៥០៥ ខេត្ដកំពង់ស្ពឺ ស្រុកគងពិសី ឃុំព្រះនិពាន្ធ

១៩៧៣????

ចូលបដិវត្ដន៍ដោយស្ម័គ្រចិត្ដ។

អង្គភាពកាត់ដេរ ឫស្សីកែវ និងស្ទឹងមានជ័យ។

មជ្ឈិម«១២»ភ្នំពេញ។

កម្មករ

ឈ្មោះ វី និងវិន។

ខេអេសអាយ០០៥៨ ២០០៥១២១៨ ភូមិគក ឃុំព្រះនិពាន្ធ ស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ សម្ភាសដោយ សារិន វីរៈ។ គំណត់សំគាល់ ជួបជាមួយ ហង់ ហឿន អាយុ ៤៧ ឆ្នាំ ម្ចាស់ប្រវត្តិរូប។

ហង់ ហឿន ភេទស្រី អាយុ៤៧ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ ហឿន មានប្ដីឈ្មោះ លាភ មានកូនបីនាក់ សព្វថៃ្ង ប្រកបមុខរបរ ធ្វើស្រែចម្ការ រស់នៅភូមិគក ឃុំព្រះនិព្វាន ស្រុកគងពិសី ខេត្ដកំពង់ស្ពឺ។ ហឿន មានឪពុក ឈ្មោះ ហ៊ុយ ម្ដាយឈ្មោះ ពៅ មានបងប្អូន២នាក់។ ហឿន ធ្លាប់រៀនសូត្រនៅសាលាវត្ដពុទ្ធ និព្វានត្រឹមថ្នាក់ ទី១០ឪចាស់ឱ ឈប់រៀននៅពេលកើតមានរដ្ឋ ប្រហារទម្លាក់សមេ្ដចសីហនុ។ ពេលប្រទេសជាតិកើតមានសង្គ្រាម ទម្លាក់គ្រាប់បែកគ្រួសារ ហឿន បានជម្លៀសទៅរស់នៅភូមិផេ្សង ប្រហែលជាមួយឆ្នាំបានត្រឡប់មកស្រុក កំណើតវិញ។ នៅឆ្នាំ១៩ ៧៣ ហឿន បានស្ម័គ្រចិត្ដចូលបម្រើចលនាខែ្មរក្រហមតាមរយៈ ឈ្មោះ វិន និង ឈ្មោះ វី បន្ទាប់មកអង្គការចាត់តាំងឱ្យធ្វើជា យោធាស្រុកនិងបន្ទាប់បញ្ជូនទៅតំបន់ហើយចូលសមរភូមិឡើង វាយ ជាមួយទាហានលន់ នល់។ ហឿន ជាស្រ្ដីមិនទាន់បាន ឡើងវាយភ្លាមទេ អង្គការចាត់តាំងឱ្យជញ្ជូនគ្រាប់និង ត្រឡប់មក វិញសែងយោធាមានរបួសនិងស្លាប់ជាច្រើននាក់។ សមរភូមិចេះតែវាយចូលបន្ដិចម្ដងៗតាមភ្នំបា សិតបានទទួលជ័យ ជម្នះនៅថៃ្ងទី១៧មេសា ឆ្នាំ១៩៧៥។ ពេលនោះប្រជាជន នាំគ្នារត់ចេញមកជាយៗក្រុងនិង បន្ដដំដើរទៅតំបន់ផេ្សងៗ ដែលពួកគាត់ចង់ទៅ។ ហឿន អង្គការចាត់តាំងឱ្យមកស្នាក់នៅ
ម្ដុំឫស្សីកែវ នាំគ្នាដើរ បោសសម្អាតផ្ទះសំបែង។ បន្ទាប់មកទៀត ហឿន អង្គការបានរៀបចំឱ្យនៅក្នុងអង្គភាពកាត់ដេរខោអាវ ខ្មៅៗជា ច្រើនសម្រាប់បញ្ជូនឱ្យអង្គការ។ នៅក្នុងរោងចក្រ កាត់ដេរមានកម្មករសរុបប្រហែលជា២០០នាក់ មុននិងអង្គ ការឱ្យចេះកាត់ដេរមានអ្នកបង្រៀនយើងឱ្យចេះសិន បន្ទាប់មកទៀង អង្គការបានបញ្ជូនមកម្ដុំសឹ្ទងមានជ័យវិញ។ នៅពេលទំនេរ ពីកាត់ដេរ អង្គការឱ្យយើងនាំគ្នាដាំសៃ្ពចង្កាឹះ សៃ្ពញ្រ៉ាញ់ ដាំត្រសក់ សម្រាប់ដាក់អង្គភាព រីឯការ ហូបចុកមិនសូវជាពិបាកទេ។ នៅជំនាន់ខែ្មរក្រហមយូរៗម្ដង អង្គការចាត់តាំងឱ្យសេ្លÃៈក
ពាក់ស្អាតបាតដើម្បីទៅ ទទួលភ្ញៀវជាតិនិងអន្ដរជាតិចុះពី ព្រលានយន្ដហោះពោធិចិនតុង។ នៅក្នុងរបបខែ្មរក្រហមបានដឹងថា កម្មាភិបាល មួយចំនួនអង្គការចាប់យកទៅបាត់ៗគ្មាន ឃើញត្រឡប់មកវិញទេ ជាពិសេសប្រធានរោងចក្រជាដើម។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៩ ហឿន បានរត់ចូលពៃ្របានមួយរយៈក៏រកផ្លូវ ត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា