Ek Born

KHI0073

នៅរស់

ស្រី

«សម័យខែ្មរក្រហម អាយុ១៨ឆ្នាំ។ បច្ចុប្បន្នអាយុ៤១ឆ្នា

០៤០៦០៤០១ ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង ស្រុករលាបេ្អÃៈរ ឃុំជៃ្រប

១៩៧៥????

បង្ខំ

អង្គភាពក្រសួងសង្គមកិច្ច ភ្នំពេញ។

មជ្ឈិម«១២»ភ្នំពេញ។

ពេទ្យ

សួ ប្រធាកង, ពឿន គណៈមន្ទីរ, អៀង ធិរិទ្ធ

ស៊ន គណៈឃុំ, ឃឿន គ្រូបង្រៀន

ខេអេកអាយ០០៧៣ ២០០៥០៥២២ ភូមិទួលខ្សាច់ ឃុំជៃ្រ
បាក់ ស្រុករលាបេ្អÃៈរ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។ សម្ភាសដោយៈ មាស ប៊ុនថាន។ កំណត់សំគាល់ៈ សម្ភាសជាមួយម្ចាស់ប្រវត្តិ រូប។

ឯក ប៊ន ភេទស្រី អាយុ៤១ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ប្រវត្ដិរូប។ ប៊ន មានប្ដីឈ្មោះ សារឿន សព្វថៃ្ងមានកូនចៅចំនួន៥ នាក់ស្រី៣ប្រុស ២ ប្រកបមុខរបរធ្វើស្រែចម្ការ រស់នៅភូមិទួលខ្សាច់ ឃុំជៃ្របាក់ ស្រុករលាបេ្អÃៈរ ខេត្ដកំពង់ ឆ្នាំង។ ប៊ន មានឪពុកឈ្មោះ ឯក កែវ ម្ដាយឈ្មោះ អែម សំ មានបងប្អូន៤នាក់។ ប៊ន ធ្លាប់រៀនសូត្រ បានត្រឹមថ្នាក់ទី១២ឪចាស់ឱ ឈប់រៀនដោយសារកើតមានសង្គ្រាម មានទាហានលន់ នល់ វាយជាមួយយោធា ខែ្មរក្រហម ប្រជា ជនជម្លៀសទៅរកកនែ្លងដែលមានសុវត្ថភាព អត់សូវមានពេល វេលាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរកស៊ី។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ពេលរបប ខែ្មរក្រហមឡើងកាន់អំណាច អង្គការបានប្រមូលទ្រព្យសម្បតិ្ដ ប្រជាជនដាក់រួមនិង ឱ្យធ្វើការងារនៅតមវ័យតាមកម្លាំង។ ប៊ន នៅកេ្មង អង្គការចាត់តាំងឱ្យធ្វើការងារលើកទំនប់ជីកប្រឡាយនៅ ក្នុងភូមិឃុំ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៦ អង្គការបញ្ជូនឱ្យធ្វើការងារនៅ ក្នុងកងចល័តស្រុក កាលនោះគណៈស្រុកឈ្មោះ ញឹល អង្គការបានរៀបចំកម្លាំងយុវជនយុវនារីទៅក្រុមតាមវរៈ មានកងហា កងរយ ហើយអង្គការចាត់តាំងឱ្យ ទៅលើកទំនប់ឈ្មោះ ទំនប់៦មករា ទំនប់២០ឧសភា លើកចល័តគ្រប់កនែ្លងទូទាំង ស្រុកក្នុងខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ អង្គការបានចុះមក ជ្រើសរើសកម្លាំងនារីភាគច្រើនឱ្យឡើងឡានសំដៅមកទីក្រុងភ្នំពេញ។ ពេល នោះ ប៊ន បានឡើងឡានជាមួយមិត្ដភក្ដិនៅក្នុងកង ចល័តដោយមិនបានប្រាប់ឪពុកម្ដាយបងប្អូនឱ្យបានដឹងជាមុន ទេ។ ពេលមកដល់ភ្នំពេញ ប៊ន បានស្នាក់នៅម្ដុំវត្ដភ្នំ ជិតវត្ដស្រះចក ហើយបានធ្វើការងារនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ៦ មករា ពេលនោះ អង្គការបានចាត់តាំងឱ្យរៀនមុខវិជ្ជាពេទ្យ ដោយមានគ្រូបង្រៀនជា ជនជាតិចិនផងនិងខែ្មរយើង ផង ពេលរៀនចប់អង្គការចាត់ តាំងឱ្យទៅខាងរោងបាយនិងមានតួនាទីឱ្យបាយទឹកអ្នកជំងឺនិងបោសសម្អាតនៅក្នុង មន្ទីរពេទ្យ។ នៅពាក់កណ្ដាលឆ្នាំ១៩៧៧ ជាពិសេសឆ្នាំ១៩៧៨ មានយោធាកេ្មងៗជាច្រើនរយ នាក់ត្រូវរបួស ដោយសារតែមានសង្គ្រាមជាមួយ ប្រទេសវៀតណាម។ ដោយសារមានអ្នករបួសច្រើន ប៊ន មានតួនាទីជាអ្នក ដើរចាក់ថ្នាំ ឱ្យថ្នាំនិងលាងរបួសរុំរបួស សឹងថារកពេលទំនេរគ្មាន។ ប៊ន បានដឹងថា កាលនោះរដ្ឋមន្រ្ដីក្រសួង សង្គមិកច្ចមានលោកស្រី អៀង ធិរិទ្ធ ត្រូវជាប្រធានប្រពន្ធលោក អៀង សារី ហើយកូនគាត់ឈ្មោះ ពឿន ជា ប្រធានមន្ទីរពេទ្យ៦ មករា។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ប៊ន និងកម្មាភិបាលមួយចំនួនធំបាន នាំគ្នាឡើងរថភ្លើងជាមួយអ្នក របួសមួយចំនួនដែលអាចយកទៅបាន ពេលទៅដល់ខេត្ដបាត់ដំបងក៏រត់ចែកផ្លូវគ្នារៀងខ្លួននិងឃើញ
មានមនុស្ស សម្លាប់គ្នានៅក្នុងពៃ្រទៀតនិងអត់មានអាហារហូប ចុកគ្រប់គ្រាន់។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៩ ប៊ន បានរត់ទៅដល់ស្រុក សំឡូត ទៅដល់បៃ៉លិន និងទឹកដីថៃ តែជួបការលំបាកខ្លាំងពេកក៏ សមេ្រចចិត្ដត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ ទោះបី កងទ័ពវៀតណាម ចាប់ក៏ដោយ ទីបំផុតបានត្រឡប់មកជួបឪពុកម្ដាយបងប្អូនវិញ។

ពេលដែលគាត់គេចខ្លួនទៅបាត់ដំបង គាត់បានឃើញខែ្មរក្រហម សម្លាប់មនុស្ស។

© មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា